Keuzes.

Het leven bestaat uit keuzes maken, prioriteiten stellen en bepalen wat voor jou werkt.

Mijn keuze is het geweest om open te zijn over mijn poly relaties, mijn kink kant en mijn schrijfsels.

Die keuze was een afweging van prioriteiten en voor en nadelen. Ik ben ontzettend slecht in liegen en vreselijk chaotisch waardoor ik mijn eigen leugens zeer waarschijnlijk zou vergeten.

De gedachte aan liegen over wie ik ben, wat deels mij maakt, tegen mijn familie en dierbare vrienden vond ik lastig.  Aan de andere kant vroeg ik me ook af hoe open ik moest zijn, hoeveel wil en wilde ik delen met iedereen en wie zou het eigenlijk willen weten?

Op mijn werk ben ik open over mijn partners maar alleen wanneer het toevallig in een gesprek voorkomt. Ik stel mij niet voor als Astrid met de 2 relaties, een kinky leven, schrijfster van diverse 18+ verhalen en natuurlijk ook nog moeder van een prachtige mini mij.

Wanneer ik mij voorstel ben ik mijzelf, gewoon ik zonder alle extra’s. De extra’s die komen vanzelf wanneer blijkt dat het in het gesprek past.

Vandaag had ik een open gesprek met een collega. Ze was oprecht geïnteresseerd in mijn leven buiten het werk en raakte verder geïntrigeerd hoe meer ik vertelde.

‘Heb je dan niet steeds het gevoel dat je overal te kort schiet omdat je niet op alle vlakken overal tegelijk kunt zijn?’

Het is een vraag waar ik een tijd geleden mee worstelde. Ik voelde mij schuldig tegenover alles en iedereen omdat ik dacht niet voldoende te geven. Tegenwoordig zie ik het anders. Ik kan niet overal tegelijkertijd zijn, ik kan niet bij iedereen zijn wanneer ik die persoon mis omdat ik ze allemaal mis wanneer ik niet bij ze ben.

Tegenwoordig zie ik het niet als te kort schieten maar juist als toevoeging zijn aan het leven dat zij al voor zichzelf hebben.

Mijn vriendin heeft een leven vol met drukke bezigheden waarbij zij niet eens de tijd zou hebben om mij elke dag te zien. Willen we elkaar vaker zien? Natuurlijk. Missen we elkaar dan niet? Natuurlijk wel maar we hebben beiden geaccepteerd dat we blij moeten zijn met de tijd die we wel samen kunnen doorbrengen in plaats van kijken wat we niet kunnen.

Mijn vriend mist mij regelmatig een weekend thuis alsmede mijn dochter toch heb ik niet het idee dat ik ze te kort doe. Zij hebben beiden meer aan mij wanneer ik gelukkig ben en ik word gelukkig van op regelmatige basis een weekend ergens anders zijn.

De man waar ik een D/s mee heb heeft een leven, heeft een vrouw en zou waarschijnlijk knetter gestoord worden als hij mij elke dag zou zien. ( en ik van hem) Ik voeg toe aan zijn leven en hij aan de mijne.

Het was mooi om te zien hoe zij al die informatie op zich in liet werken, mooi om te merken dat ze het niet afwees maar nadacht over hoe dat praktisch gezien zou werken.

Ze stelde nog een aantal andere vragen over hoe ik dat doe met familie, met blauwe plekken en waar ik de energie vandaan haal om dat allemaal te doen.

Prioriteiten stellen, afwegingen maken en inschatten hoeveel je wel en niet aan de ander moet en kunt vertellen. Ik ben blij, blij dat ik voor de open wijze heb gekozen omdat deze bij mij past.

Blij dat ik geen leugens hoef te onthouden en blij kan zijn met wat ik doe en hoe ik het doe.

Soms zijn we banger voor een reactie dan we zouden moeten zijn, vullen we zelf de ergste reacties al in terwijl deze misschien helemaal niet gebeuren.

Afwegen.. Is een leven vol leugens het waard om de kans op een afwijzing te ontlopen?

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*