rachab heeft geen Meester nodig (fantasieverhaal) deel 5

De stof werkt niet echt mee aan deze kant. Het lijkt wel alsof het dubbelgevouwen zit. Dus ik zet wat meer kracht erop om ruimte te maken.
“rachab! rachab toch, zo kan een mens toch niet werken?” Meester kijkt lachend toe, naar wat ik allemaal aan het doen ben.
vragend kijk ik Meester aan:
“Maar ik mocht toch?” vraag ik
“teefje, je bent écht een teefje rachab.” zegt Meester op tevreden toon.
“Woef!” zeg ik lachend
Meester lacht nog harder.
“Grrrrrrr” grom ik als een hondje en dat mocht niet blijkbaar, want ik heb gelijk een pets te pakken.
“Niet grommen naar de baas!” zegt Meester streng.
“Auw! hahaha” lach ik en Meester en ik raken in een stoeipartijtje verwikkeld.

en dan, tijdens dat stoeipartijtje, vallen er sleuteltjes uit Meester zijn borstzakje.
Snel wil ik ze pakken, maar Meester is sneller.
“Wat denk jij dat je ging doen?” zegt Meester, terwijl Hij zijn hand op de sleuteltjes legt.
“Zijn dat de koelkastsleuteltjes Meester?” vraag ik
“Já rachab, dát zijn nou de koelkastsleuteltjes en wáár waren de koelkastsleuteltjes?” vraagt Meester
“In Uw borstzakje Meester.” zeg ik
“Ja in MIJN borstzakje. In je Meesters borstzakje.” zegt Meester terwijl hij mij strak in mijn ogen aan blijft kijken.
Zijn ogen, zijn mooie lichtbruine ogen, waar ik diep in weg kan dromen. Hypnotiserend bijna.
Diep zuchtend haal ik adem, snuif ik weer alle geuren in de omgeving in mij op. Meesters lichaamsgeur overheerst van zo dichtbij en maakt dat mijn ademhaling versnelt tot korte snelle stootjes, zodat ik zijn geur diep in mij op kan snuiven. Een fijnere geur bestaat er niet dan Meesters geur.

“Valt er al een kwartje rachab?” vraagt Meester
“Nee Meester, wel een paar sleuteltjes net.” zeg ik glimlachend terwijl ik met mijn blik richting de sleuteltjes knik.
“Oh je zit weer op je bijdehante stoel vandaag hè? en jij weet nog niet eens wat je te wachten staat rachab. Dat weet jij nog niet eens.” zegt Meester terwijl hij me, tevreden lachend, diep aankijkt in mijn blauwe ogen.
ik schrik gelijk wakker uit mijn roes van het moment. ‘Wat zou Meester nu weer van plan zijn?’ bedenk ik me.
“Nee, want als jij dat wist dan was jij nu een heel klein stil muisje.” zegt Meester
“Okay Meester.” zeg ik
“Ja okay Mééster.” zegt Meester
“Zei ik toch Meester?” vraag ik
“Ja dat zei je ja.” zegt Meester en ik snap nog niet waar hij naartoe wil.
“Sleuteltjes van de koelkast in je Meesters borstzakje. Dus wie heb je nodig?” vraagt Meester.
Oh dan valt het kwartje. Dat het zo simpel kon zijn, kon ik ook niet bedenken natuurlijk.
“Heb mijn Meester nodig.” zeg ik
“Precies, je hebt je Meester nódig. Nodig om te eten, om te slapen, om te pissen, om te léven rachab.” zegt Meester
“Ja Meester.” zeg ik
“Precies” zegt Meester
“Maar ik heb ook nooit beweerd dat ik U niet nodig heb Meester.” zeg ik
“Niet met woorden, maar wel met je daden rachab en dat accepteer ik niet. Denk jij dat je er zo makkelijk van afkomt? Dan denk je het verkeerd. Zo werkt dat niet bij mij.” zegt Meester

“Nee Meester, sorry Meester.” zeg ik
“Sorry hoeft niet rachab. Ik zet het je vanzelf wel betaald.” zegt Meester
“Okay Meester” zeg ik
“Hier heb je die sleuteltjes, ga alsjeblieft wat eten, je bent mega irritant en ik moet mijn werk afmaken.” zegt Meester
“Ja Meester” zeg ik en snel hobbel ik naar de koelkast om wat te eten te zoeken. Eten zoeken, dat een keer géén pijn doet aan mijn tong. Misschien leer ik het nog eens.

Als ik wat eetbaars gevonden heb, neem ik plaats aan de bar in de keuken. Daar heb ik uitzicht op de woonkamer, waar Meester zit te werken.
Het licht van zijn computerscherm reflecteert op zijn gezicht. Buiten wordt het alweer donkerder, wat vliegt de tijd toch en ik verveel me geen moment met Meester.

De volgende dagen zijn rustig. Ons leven kabbelt zo wat voort. Af en toe denk ik terug aan Meesters dreigement. Het lijkt nu slechts een loos dreigement, dus ik maak me er niet al te druk om. Toch knaagt er diep van binnen ook iets, niet wetende wat Meesters volgende zet zal zijn.
Meester moet veel werken en ik doe het huishouden. We eten samen, we lachen samen en als Meester zin heeft dan heeft Hij seks met mij. Altijd opeisend, alsof het er niet toe doet of ik wel zin heb. Het doet er ook niet toe. Het is van Meester en Meester mag daar gebruik van maken als Hij wil en hoe Hij dat wil.

Het voelt zo fijn om nergens over na te hoeven denken. Niet na te hoeven denken over wat ik wil. Het doet er gewoon niet toe en als ik iets wil dan mag ik het best laten weten. Hij dealt er wel mee op zijn manier. Ook dat is fijn, ik hoef niets te onderdrukken en ik hoef niets te faken. ik mag gewoon ‘nee’ zeggen, schreeuwen desnoods. Hij luistert er alleen bijna nooit naar. Integendeel, als ik ‘nee’ zeg dan wind hem dat op. Zijn pik wordt harder en dikker als ik ‘nee’zeg. Als ik worstel en tegenstribbel, dan gaat Hij glunderen en dan voel ik hoe zijn kracht het onherroepelijk wint van het mijne. Altijd, altijd een verloren strijd.

En wat verlies ik graag van deze Man.

Verliezen van Hem, voelt als winnen. Tenslotte win ik Hém elke keer, als ik van Hem verlies.
Iets mooiers dan onze dynamiek bestaat niet.. voor ons dan.. dat besef ik maar al te goed.
Dat het voor iemand anders niets zal zijn, dat geloof ik, maar daarom horen wij bij elkaar en hoor ik niet bij iemand anders en Hij niet bij iemand anders. Daarom voelt dit zo als thuiskomen en daarom is er ook zoveel vertrouwen over en weer. Wetende dat wat wij samen hebben uniek is, onvervangbaar.
Niks ‘plenty fish in the sea’ , Meester is niet 1 van de zovele vissen. Meester is, Meester is…. mijn Man.

Na een paar dagen krijg ik een berichtje van Meester op mijn telefoon, een paar uur nadat hij weg was gegaan voor een boodschap. Een opdracht. Ik moet wat spullen pakken en klaarstaan. Het maakt me nerveus. Wat zal Meester van plan zijn? Het dreigement ben ik in de tussentijd wel vergeten, daar is alweer zoveel tijd overheen gegaan. Het is alsof het er nooit geweest is. Nietsvermoedend pak ik de spulletjes die Meester mij gesommeerd heeft te pakken.

Op het afgesproken tijdstip sta ik klaar, in de woonkamer wacht ik op Hem. Wanneer Hij terugkomt, kniel ik voor Hem en kus zijn linkervoet, zoals altijd als we daar de mogelijkheid voor hebben.
Hij is een gentleman en neemt mijn tas over en geeft me een arm. Hij begeleidt me naar de auto, maar hij is stil, doodstil en zegt niets. Geen woord. Hij weet het altijd heel erg spannend te maken.

Wat is hij deze keer met mij van plan?

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.