rachab heeft geen Meester nodig (fantasieverhaal) deel 2

Gelukkig laat hij het bij die ene uithaal met de riem.
“Maarre rachab, hoe kom jij vast? Kan me niet herinneren dat ik dat gedaan had?” vraagt Meester belangstellend.
“Heb ik zelf gedaan, helemaal zelf.” zeg ik op een kinderlijke toon.
“Oh heb je dat zelf gedaan? Wat knap van jou. Helemaal zonder je Meester? Dan heb je vast geen Meester meer nodig!” zegt Meester.
Dan begrijp ik waarom hij mij liet aanrommelen. Hij moet mij vast weer op de een of andere manier gezien hebben, gezien of gehoord. Zouden er hier ook al camera’s hangen? Heb ze niet gezien.
“Wel, maar het voelde fijn Meester.” zeg ik.
“Dan had je daar ook toestemming voor kunnen vragen. Wat als er iets mis gegaan was?” vraagt Meester op serieuze toon en vervolgt:
“Heb je niet bij stilgestaan he? Wat als ik een ongeluk gekregen had? Of iets anders?” vraagt Meester

“Weet ik niet!” zeg ik gepikeerd, terwijl ik mijn armen boos over elkaar geslagen houd.
“Weet je niet he? Weet Meester Silbi anders wél.” zegt Meester.
“Zeur niet zo, je lijkt m’n moeder wel.” zeg ik opstandig.
“Je moeder? Lijk ik op je móeder? Volgens mij ben ik je Meester en niet je moeder.” zegt Meester
Meester loopt naar de spiegel, kijkt erin en zegt:
“Volgens mij lijk ik niet op je moeder, verre van zelfs, of is je moeder ook zo’n knappe Vent als ik?” vraagt Meester.
Dan moet ik lachen.
“Oh vind je het grappig? Nu rachab, als jij dit grappig vindt, mij uitscheldt en mij toch niet nodig hebt om jezelf vast te maken, dan heb jij mij vast ook niet nodig om los te komen.” zegt Meester, terwijl hij de kamer uitloopt.
“WEL!” roep ik uit, maar Meester is alweer vertrokken.

“Heb honger!” roep ik hem nog na en heb nu zo’n spijt dat ik mijzelf vastgemaakt heb.
“Zodra je los bent, kan je wat eten” roept Meester onverbiddelijk terug.
Oh wat geméén van Meester, dit is toch niet leuk meer, bedenk ik me. ik moet toch ook wat eten en drinken. Oh ja drinken kan wel, in de badkamer kan ik net aan bij de kraan en ik kan naar het toilet. Meester weet precies hoe lang hij die ketting gemaakt heeft, blijkt.

ik drink water uit de kraan en plas op het toilet en dan ga ik maar weer terug op bed zitten. Daar pak ik mijn mobiel en stuur een bericht naar annadel en daan.
Al snel krijg ik bericht terug van annadel.
“He sis, hoe gaat het?” vraagt annadel
“Mwah niet zo best” zeg ik eerlijk en ik leg uit wat er gebeurd is.
annadel moet erom lachen:
“je leert het ook nooit rachab, oh oh oh hahaha.”
“Nee blijkbaar niet. linksom of rechtsom, de ene na de andere blunder, blunder is my middle name” zeg ik met een lachebekje erbij.
“blunder of trouble?” zegt annadel
“I’m trouble, hmm heerlijk lied.” zeg ik tegen annadel
“In trouble is het bij jou rachab haha.” zegt annadel en ze stuurt er nog achteraan
“Volgens mij wil je het niet eens anders”
“ik ben daar ook bang voor annadel. ik zoek het echt op hè en ik doe het niet eens expres, maar het gebeurt te vaak om nog toeval te zijn.” zeg ik
“Geniet er gewoon van, jullie zijn gemaakt voor elkaar.” zegt annadel
“Denk je echt?” vis ik
“Ja, dat denk ik echt. Silbi leeft helemaal op sinds jij hier bent. Hij heeft je gemist. Dat kan ik nu goed merken” vertrouwt ze me toe.
Een paar tranen branden in mijn ogen.
“ik houd ook van Hem, maar vraag me soms af of ik wel goed genoeg ben voor Hem.” vertrouw ik haar toe.
“Gekkie, niet doen, echt niét doen, x” zegt ze en wat had ik dat even nodig om te horen zeg.
De drang naar eten slaat op mijn humeur. Het pakt niet zo goed uit. Hoe lang is het geleden dat ik wat te eten kreeg?

Dan komt Meester binnen.
“Ben je al los? Nee? Heb je geen trek dan? Zo verhonger je nog rachab, dat kan toch niet?” vraagt Meester quasi bezorgd.
“Heb wel trek Meester, erg zelfs.” zeg ik
“Hier heb ik wat kippensoep en een paar mandarijntjes voor je, maar ik wil eerst sorry horen en ‘dank je wel Meester dat u zo goed voor me bent’.” zegt Meester.
“Sorry Meester, dank U wel Meester dat U zo goed voor mij bent Meester.” zeg ik en dan krijg ik eindelijk de kippensoep en mandarijntjes te eten. De mandarijntjes prikken nog op mijn tong. De wondjes zijn nog niet geheeld. Het eet lastig, maar ik heb zo’n trek dat ik me in allerlei bochten wring om die mandarijntjes toch zo pijnloos mogelijk naar binnen te werken. Zo ben ik er langer mee bezig en dat heeft ook weer zijn voordelen.
Meester geniet zichtbaar van mijn tongworstelingen met de mandarijnenpartjes en de kippensoep. Het is fijn om Meester te zien genieten, daar wil je toch ook voor lijden? Dat maakt al het leed weer goed.
Als ik alles op heb, probeer ik het toch nog een keer:
“Mag ik los Meester?” vraag ik
“Nee, dat mag je zelf proberen.” zegt Meester
Proberen had ik nog niet gedaan, omdat ik denk dat ik het toch niet kan. Meester heeft de sleutels. Dus ik ga maar weer spelen met mijn mobiele telefoon.

Wie zal ik nu eens een berichtje sturen? annadel heb ik al gesproken en daan reageert niet. Het bericht is zelfs nog ongelezen zie ik. Dan ga ik Meester maar een bericht sturen.
“Meester?” bericht ik.
“Ja slet wat nu weer?” vraagt Meester. Hehe gelukkig reageert Hij.
“ik verveel me” zeg ik
“Ja, dat is niet mijn probleem. jij hebt jezelf vast gemaakt toch?” zegt Meester
“Ja Meester weet ik wel, maar ik heb toch de sleuteltjes niet.” zeg ik
“Daar had je eerder aan moeten denken. Het komt Mij wel goed uit. Ik heb werk te doen en jij hebt ook je rust nodig na die twee zware dagen. Er liggen nog wat boekjes in de kast en je kan de t.v. aanzetten.” zegt Meester.
“Heb trekkkk.” probeer ik nog tegen beter weten in.
“Grijns!” zegt Meester.
zucht, daar word ik ook al niet veel wijzer van. Als Meester moet werken kan ik hem beter maar even met rust laten ook en ja ik ben nog best wel gesloopt van de laatste twee dagen. Dus ik denk dat een rustdag niet eens zo gek is.

Na het lezen van een boekje en een kort middagdutje, ga ik nog maar eens wat rommeltjes opruimen. Dat is best vervelend met die ketting aan mijn enkel. Overal waar ik loop hoor je het gerinkel van de ketting. Opwindend, maar ook verrot lastig. Je moet dan ook opletten dat je jezelf niet klem draait ergens omheen. Bij elke beweging moet ik er rekening mee houden. Dat doe ik dus nooit meer, neem ik me voor, maar ja wat zal ik dan weer in mijn hoofd halen de volgende keer? ‘Het is inderdaad áltijd wat met Zijn meisje haha’, ik denk terug aan zijn woorden van die nacht en herhaal ze verschillende keren in mijn gedachte. ‘ja, ik ben Zijn meisje, helemaal van Hem.’

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.