Ik zie ze geil daar staan

“ik zie ze geil daar staan, iedere avond voor je raam”

Het deuntje van André Hazes “Het rode licht” klinkt repetitief in mijn hoofd, terwijl ik mijn spulletjes uitpak en me klaarmaak voor een ouderwets dagje werken ‘achter het raam’
Meester heeft me herhaaldelijk gerust gesteld
“Voor het geld hoeft het niet schatje. je doet dit voor Mij. Okay?”
Daar denk ik gedeeltelijk anders over, maar toch zullen die woorden mij nog veel houvast geven die dag.

Waar ik bang voor was is gebeurd. Het was enorm stil. Een lief vast klantje is geweest en nog een ander die zich wilde wagen aan een raamprostituee. De rest schrok af van het idee. Die willen niet gezien worden in een hoerenbuurt.

Prostitutie is onderhevig aan marktwerking. Er is zelfs sprake van modetrends.

Een paar jaar terug liepen gangbangs enorm goed. Het is nieuw, mannen vinden dat geil. “Dat wil ik ook meegemaakt hebben” en hup massaal melden ze zich aan voor gangbangs.

Na een tijdje is de nieuwigheid eraf en na een paar gangbangs vragen ze zich af wat er eigenlijk zo leuk aan is, om te moeten dringen met die zweterige vadsige vent naast je, om je piemel in een gat te kunnen duwen van een prostituee die niet eens ziet dat jij haar neukt, omdat ze te druk is met al die piemels die opdringerig in haar gezicht geduwd worden. Wanneer jij dan even in je opwinding vergeet dat ze er zijn en onherroepelijk met je neus op de feiten gedrukt wordt, door wat verdwaald zaad wat in jouw gezicht terecht komt, heb je het helemaal gehad.

Tja, je moet liefhebber zijn van gangbangs om daar echt van te kunnen genieten. De meeste mannen houden daar niet van en deden alleen maar mee om het eens meegemaakt te hebben. Een gangbang loopt vandaag de dag dan ook bijna niet meer, of je moet een goede klantenlijst hebben opgebouwd (die weer voor veel geld verhandeld worden) en dan nog…

De club waar ik begon te werken als 18-jarige had toen ook al last van vergane glorie. Ze vertelden nog vrolijk over hoe ze vroeger uit noodzaak een plekje zochten in de keuken om klanten af te werken, omdat alle kamers bezet waren en de nood hoog was. Echter toen ik er kwam werken, was het stil. Erg stil. Als ik 3 klanten op een avond had, moest ik blij zijn. Meestal zaten we de hele avond te yahtzeeën met de meiden op de grond, want dan kwam er niemand. Met drie klanten was het een ‘topavond’ geweest zeiden ze mij. 3 klanten, waar ik dan ook nog meer dan de helft van af moest staan. Ik keek ze verbaasd aan, er moest toch meer te verdienen zijn in dit werk?

Dus ging ik verder kijken en ik vond het inderdaad ook. Eerst bij een escortbureau in een andere stad, maar ik moest veel afstaan. Heel veel. Daardoor hield ik nog niet zo gek veel over. Daarbij was ik het escortgebeuren zat en dus ging ik verder zoeken en toch het raamwerk eens proberen en dat liep echt storm. Echt storm. Ook al had het toen ook al niet zo’n best imago in de ‘normale wereld’, de klanten kwamen wel en ik verdiende beter dan waar dan ook. De uurprijzen lagen hoger en wat ik af moest staan was veel minder. 1 vast bedrag voor mijn raam per dag en dat was het. In verhouding tot wat ik verdiende was dat niet veel. Het kwam gemiddeld neer op zo’n 10%, dat in vergelijking met de club waar ik 60% af moest staan en het escortbureau waar ik 50% af moest staan, was dit een schijntje.

Ja je had een lage inkomprijs. Paar tientjes voor een wip. Dat vond ik allerminst erg. Ik vond het heerlijk om veel geneukt te worden en de 1 na de ander binnen te krijgen daarvoor. Daarnaast waren ze snel klaar en had ik op topdrukte uren zo 6 klanten in 1 uur voor een minimumprijs. Ze waren ook heel makkelijk met het dubbele betalen voor een pijpbeurt erbij, dan duurde het natuurlijk ook wat langer. Dat vond ik ook prima, 10 van die klanten op een dag en ik had al bijna meer verdiend dan de meeste meiden van mijn leeftijd in een maand verdienden.
Ik genóót er echt van. Het liep als een trein. De ene na de andere klant, zonder veel moeite. Tussendoor amper tijd om je haar te fatsoeneren of wat te drinken.
Naar huis gaan met een goed gevulde portemonnee en lekker uit eten gaan, leuke kleding kopen en geld aan je uiterlijk besteden. Afdingen? Dat werd niet gedaan en áls het al gebeurde dan haalde ik mijn neus ervoor op. “Voor jou tien anderen!”

Ook overdag liep het goed, met voornamelijk kantoorlui. Helemaal geen slechte of nare klandizie. Absoluut niet zelfs. De hoge uurprijs werd ook met gemak betaald en zo ontstonden er zelfs ‘vaste relaties’ met klanten, waar ik altijd op kon rekenen. Nette mensen, met een goede baan. Ze dachten er niet over na. De straat stond goed bekend in de prostitutiewereld. Die had een goede naam. Daar stonden de beste meiden. De mooiste. Daar moest je zijn.

Tot het over was. Crisis, heeft zeker een rol gespeeld, maar ik vermoed nu ook dat de trend over was. Met de komst van internet, begon de thuisontvangst zich te ontpoppen en mannen konden nu in alle discretie naar een meisje thuis toe. Waar ze hun voorganger niet tegenkwamen, waar ze hun collega niet tegen konden komen. Waar ze meer het gevoel hadden dat ze bij een vriendin waren ipv bij een prostituee.

En die tendens heerst nog steeds. Toen ik thuis ging ontvangen, had ik het binnen no-time weer druk, ook al ben ik nu toch al wat jaartjes ouder. Ik merk het ook aan de reacties van mijn klanten. Ze peinzen er niet over om naar de straat te komen. De straat blijft troosteloos leeg. Ik had het Meester beloofd om nog eens terug te gaan achter het raam en ik heb er niets gemist in al die jaren niet. Het doet pijn om terug te zijn, ik voel veel oud en onverwerkt verdriet van hoe ik daar wegging. Het gemis naar vroegere tijden, toen het nog goed liep, die pijn, het missen. Het zal wel karma zijn voor al die keren dat ik zelf weer eens stopte en de mannen mij gemist hebben, bedenk ik mij.

Ik staar uit het raam, ik weet niet voor wie ik mij hier verleidelijk opstel. Een paar mannen die een tientje af proberen te dingen, blijven als hyena’s voor mijn raam hangen. Waar hopen ze op? Het doet me denken aan de verhalen die ik gelezen heb over tippelzones, waar de mannen wachten tot het heroïne verslaafde meisje ziek wordt, zodat ze goedkoper kunnen en alles voor een habbekrats kunnen doen. Ik moet er bijna om huilen, zo walgelijk vind ik het. Dat afdingen voor een tientje.

Denken ze dat ik daar sta omdat ik verslaafd ben? Is de raamprostitutie de vervanger geworden van de verdreven tippelzone? Ik voel me hier niet meer op mijn plek. Ik wil niet dat die mannen mij hier zo zien staan. Ik vind het jammer, ik ben zo trots op mijn lijf en ik flirt er zo graag mee. Wat deed ik dat vroeger graag achter het raam en wat voel ik me er nu ongemakkelijk bij. Ik wil ze slaan, dat zij dit voor mij verpesten en voor andere vrouwen met mij. Hoe zij met vrouwen omgaan bah! Ik wil een tientje pakken en dat in piepkleine stukjes scheuren en het voor hun neus op de straat gooien: “Hier ga dat maar zoeken en aan elkaar plakken, dan heb je genoeg geld om bij een meisje naar binnen te gaan, sneupeu.”

Maar niet bij mij, oh nee niet bij mij kom jij er niet in.

“Ik zie ze geil daar staan, iedere avond voor je raam”
Klinkt weer repetitief in mijn hoofd.
De goede oude tijd.
André Hazes is dood en tot leven wekken kunnen we hem niet meer.

Meester is trots. Dat is alles wat écht belangrijk is.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.