rachab heeft geen Meester nodig (fantasieverhaal) deel 1

Meester brengt daan naar huis. Daar ben ik dan alleen in zijn appartement, of is het ons appartement? We wonen samen, dus is het ook mijn appartement toch?
ik heb nog niet gegeten, bedenk ik me en wil de koelkast induiken maar er zit een slot op. Jeetje, Meester toch? Mag ik weer niets eten?
Meester is geobsedeerd door mijn gewicht en wil overal controle op uitoefenen. Gaat het niet een beetje ver? vraag ik me af en zuchtend besluit ik om wat water uit de kraan te drinken. Dan loop ik richting het balkon. We wonen hoog en er is geen inkijk van buren. Je kunt hier gewoon naakt staan voor de ramen en niemand die het ziet. Het voelt zo vrij, heerlijk. Vrij en toch zo opgesloten, maar het voelt beschermd. Ik geniet van het mooie uitzicht, bergen in de verte, een ondergaande zon.
Hier heb ik zo lang van gedroomd, samen zijn met Meester en nu is het realiteit geworden. Het voelt nog steeds wat onwerkelijk om hier te staan.

ik moet gapen. Tijd om een douche te nemen en even lekker op bed te gaan liggen. De afgelopen dagen hebben me gesloopt. Onder de douche denk ik aan Meester en daan terug. Aan ons spel van die dag en ook het spel de avond ervoor op het strand met Meester Leo en annadel. De waterstralen glijden over mijn naakte gehavende lijf naar beneden. Wanneer ik mij afdroog zie ik alle beschadigingen in de spiegel. Het ziet er niet uit, maar het maakt me zo trots. Gehavend, gebruikt.. de aanblik ervan windt me gelijk weer op.

Dan droog ik mij af en ga naar het bed toe. Daar zie ik de enkelboei liggen die Meester me meestal omdoet, ik besluit ze zelf om te doen, omdat het zo geborgen en veilig voelt.
‘klikklikklik’ is het geluid van de boei die in het slotje schuift, ik trek er nog even aan en voel hoe stevig het zit. Vast, ik kan nergens heen.
Niet dat ik het zou willen.
Als ik ga liggen, kom ik nog een t-shirt tegen van Meester die op het bed lag. Hij ruikt nog helemaal naar Meester, ik begraaf mijn neus er diep in en lig zo heerlijk in dat warme zachte bed, schoon maar gehavend, mijn enkel geboeid, mijn neus in Meesters t-shirt geduwd dat ik binnen no-time weer in een diepe slaap val.

ik heb geen idee hoe laat het is, wanneer Meester naast mij in bed kruipt. Het voelt als heel veel later. ik werd wakker omdat hij zijn arm om mij heen sloeg en zoiets zei als: “rachabje, rachabje, altijd wat met mijn meisje, het is ook altijd wat met mijn meisje.”
Het klonk liefdevol en genietend, alsof Hij het niet anders zou willen. Ja, dat moet het ook wel zijn, Meester geniet er ook van, waarom kan ik dan toch zo onzeker worden van het brave gedrag van andere slavinnen zoals bijvoorbeeld daan?
Dan wilde ik dat ik ook zo braaf en meegaand kon zijn. Dan voel ik me zo’n waardeloze slavin. Tegelijkertijd ook extra dankbaar voor een Meester zoals Meester Silbi. Een Meester die me neemt zoals ik ben en raad met mij weet, raad wat ik af en toe zelf niet eens weet.
Mijn billen schuif ik een stukje naar achteren, tegen Meester zijn kruis aan. Zachtjes draai ik met mijn zachte billen tegen zijn warme kruis aan, zijn zaakje wegwerkend tussen mijn bilnaad, waardoor ik het weer een beetje voel groeien.
“Wacht maar slet, ik ben nog niet klaar met je” zegt Meester terwijl hij wegzakt in dromenland.

Nee, hij zal vast nog lang niet klaar met mij zijn en ik hoop dat hij nog heel lang niet klaar is met mij ook. Dat weet ik wel.

De volgende morgen word ik wakker en is het bed alweer leeg naast mij. Het lijkt alsof hij er nooit in gelegen heeft en het voorval van vannacht een droom was. ‘Hij is er toch wel?’, bedenk ik me en ik schrik even echt.
“Meester? Meester?” roep ik en wacht op een reactie. Een reactie die uitblijft.
Daar lig ik dan, met mijn enkelboei om. Ik kan nergens heen en Meester is er niet. De ketting is best lang, dus ik stap uit bed en kijk hoe ver ik kan komen met het rotding om mijn enkel. Heb spijt dat ik hem omgedaan heb, misschien was het niet zo handig om te doen zonder dat Meester erbij was.
‘Hij was hier toch vannacht wel? Of was het echt een droom?’ denk ik en ik maak me toch een beetje zorgen. ‘Er is vast niks aan de hand, kom op rachab doe normaal, niet panikeren nu’, probeer ik mezelf gerust te stellen. mijn mobiele telefoon ligt in het nachtkastje, ik pak het en app Meester, maar geen reactie. Ook neemt hij niet op en hoor ik zijn telefoon niet afgaan. Het is best lastig om rustig te blijven nu. Wat nu?

De slaapkamer is groot en ik kan net niet bij de deur naar het woongedeelte, misschien als ik kruip en dan mijn arm omhoog strek naar de deurklink? Oh, my, God, ik kan nergens heen, het lukt niet.
“Meester? Meester?” Probeer ik nog een keer, maar het blijft nog steeds stil.
In welke bochten ik mezelf ook wring en hoe ik mezelf ook uitrek, ik kan nét niet bij die deurklink.
‘Hè verdorie, was ik maar 5 cm langer, 5 rotte centimeters langer! Dan kon ik er wel bij, waarom ben ik toch zo verrotte klein!’ vervloek ik mijzelf.
Gefrustreerd als ik ben, begin ik met spulletjes te gooien naar de deurklink. Te mikken op de deurklink. Alsof dat helpt.
‘Oh wacht, Meesters riem’ denk ik, terwijl ik Meesters riem op de grond half onder het bed zie liggen.
‘Hmm Meesters riem, Meesters geile riem van leer, waar hij mij zo lekker mee kan slaan’ even glijd ik met mijn handen sensueel over het leer van de riem. De geur snuif ik diep in mij op, pak hem even dubbel zoals Meester ook vaak doet.
Dan moet ik lachen om mijzelf, welke problemen ik mijzelf altijd weer inwerk. ‘Wat heb ik mezelf nú weer aangedaan? hahaha’
Dan denk ik terug aan Meesters woorden van die nacht ‘rachabje, mijn meisje het is altijd wat met mijn meisje’, ‘hahaha het is inderdaad altijd wat met zijn meisje’ denk ik en dan bedenk ik me dat hij er gewoon geweest moet zijn en dan zal hij toch ook wel weten dat ik hier vast lig geketend als een hond aan zijn hondenhok?

“MEESTER! MEESTER!” probeer ik nogmaals. Weer geen reactie. Boos gooi ik een schoen naar de deur en dan probeer ik de truc met de riem. Na een aantal mislukte pogingen lukt het éindelijk om de riem om de deurklink heen te mikken en hem naar beneden te trekken.
De deur gaat open, maar ik kan er nog steeds niet uit.
“Bedankt rachabje, dat duurde wel lang zeg” zegt Meester geamuseerd
“Wáááát??? Hoe lang stond je daar al?” vraag ik gepikeerd
“Nou lang genoeg om geïrriteerd te raken dat het zo lang duurde voordat jij die deur open kreeg” zegt Meester quasi gepikeerd terug.
“Ach Rotzak!” zeg ik terwijl ik de riem zijn kant opgooi
“Ah bedankt, die kon ik net gebruiken” zegt Meester en zoefff, daar gaat de riem tegen mijn billen aan.
“AUWWW” zeg ik geschrokken.
Meester lacht nog harder.
“Wat dacht je dan mijn engelendel, dat ik die grote mond van je accepteer?”

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.