Puber

Soms, lijkt het of ik een beetje ben blijven hangen in mijn pubertijd. Het zet me weleens aan het denken, waarom? En ook waardoor?

Waarom, is niet zo moeilijk. Ik vind volwassen mensen vaak te serieus en te saai en te grijze muizerig, daar kan ik niet tegen.
Daarbij vind ik ook dat volwassenen vaak niet meer met hun tijd meegaan. Ze zijn ergens in blijven hangen, net zoals ik dus ergens in blijf hangen, maar dan op een andere manier.
Mijn kinderen, waren het daar altijd roerend mee eens. “Jij bent veel leuker mam, met jou kan je tenminste lachen, andere moeders doen zo serieus.”
Dat was tenminste, vóórdat ze gingen puberen. Nu is mams raar en vragen ze zich af waarom ik me soms gedraag als een tiener en of ik niet normaal kan doen.
“Nee, dat kan mama niet en vraag me ook niet meer om ‘normaal’ te doen, want ik haat dat woord.” zeg ik ze dan eerlijk.
Ik ben ik, zo ben ik.

In de BDSM uit zich dat ook in ageplay. Ik speel graag een meisje van een jaar of 16. Wat dat betreft heb ik eigenlijk geluk, dat mijn ageplay leeftijd niet veel jonger ligt. Ik kan namelijk de hele dag door ageplayen, zonder dat het heel erg op valt.
Meester vindt het heerlijk, die geniet van mijn opstandige buien, mijn recalcitrante gedrag, een middelvinger die ik ineens naar hem opsteek, mijn tong die ik plots uitsteek en mijn ondeugende opmerkingen en grapjes.
Het is fijn om bij hem een eeuwige puber te kunnen zijn en erom geliefd te zijn.

Waarom, was de 2e vraag en die vind ik lastiger. Is er wel een waarom? Ligt het niet gewoon in mijn aard? Of komt het, omdat ik vanaf mijn 15e nog maar weinig thuis gewoond heb? Ik was een rebelse meid, een wegloper. In mijn gedachte hoor ik Meester hierop zeggen: “Wás? Je bént nog steeds een rebelse meid.” Haha, dat zou Hij inderdaad kunnen zeggen ja en waarschijnlijk is het ook zo, maar niet meer zo erg als vroeger.

Het was ook op die leeftijd, dat ik verlangde naar mijn Meester. Dat ik van Hem droomde. Dat ik met Hem zou trouwen en hoe gelukkig we zouden zijn. De realiteit werd iets anders, die man van mijn dromen, vond ik maar niet. Het bleef wel een diep geworteld verlangen, om juist op dat moment, dat ik mijn seksualiteit nog maar net aan het ontdekken en ontplooien was, het in de handen van mijn Meester te leggen en aan Hem over te laten. De Man met wie ik mijn leven zou delen.
Het werd een groot gemis. Het liefdesverdriet om de Man die ik voorlopig nog niet zou ontmoeten, zat dieper en was pijnlijker dan alle keren dat ik liefdesverdriet heb gehad en ik zeulde het dagelijks met me mee.

Is het toeval dat ik me, tegenover hem, met regelmaat gedraag als die 15-jarige rebelse meid? Of had ik dat toch wel gedaan?
Komt het, omdat ik zo vaak ben weggelopen, dat ik op jonge leeftijd al voor mezelf moest zorgen en volwassen moest worden? Of had er toch wel een deel in mij gezeten, wat niet volwassen wilde worden?

Ik vind het leuk dat ik kan levelen met mijn kinderen, dat ik hun muziek leuk kan vinden en zij mijn cd’tjes jatten en ze in mijn kledingkast rondsnuffelen, omdat ze mams kledingsmaak waarderen.
Maakt het dan eigenlijk uit, waarom het is of waardoor?
Er zullen wel mensen zijn die mij raar vinden erom en dat mag, misschien vind ik hun wel weer saai op mijn beurt. Precies zoals tieners tegen volwassen mensen aankijken.

Dus ik heb er maling aan en blijf gewoon wie ik ben, want mijn Meester houdt van mij zoals ik ben en dat is het enige wat telt.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.