Meester en daan (fantasieverhaal) deel 9

Lees de andere delen

 

Meester en daan komen weer de slaapkamer in. Hij heeft zijn arm om haar heen en ze lijkt weer wat bijgedraaid. Wat wil ik graag weten wat ze besproken hebben en wat er aan de hand was.
Vragend en onderzoekend kijk ik ze aan.
“Alles okay?” vraag ik bezorgd
“Ja, daan had even een dipje, maar het gaat weer.” zegt Meester

Dit vind ik altijd zo top aan mijn Meester, zijn oplettendheid, de zorgzaamheid. Niets ontgaat hem. Het is alsof Hij heel erg gemeen en hardvochtig is, maar Hij weet prima tot hoe ver Hij kan gaan.
Dit laat zo overduidelijk zien dat het een spel is, een spel met grenzen en mensen. Meester is een mooi mens, de mooiste die ik ken. Het is heerlijk om volledig mijzelf te kunnen zijn bij Meester. Alles los te mogen laten en in Zijn handen te geven, alles mag er zijn, al mijn emoties, al mijn gedachtes, al mijn streken. Hij rekent ermee af, maar wel op een manier die bij mij past.

daan kruipt bij mij op het bed. We zoeken warmte bij elkaar en knuffelen elkaar stevig. Daar kan ik uit opmaken dat het allemaal echt okay is.
Meester gooit nog een paar bekers water naar achter. Hij zorgt altijd dat zijn pis goed schoon is voor zulke spelletjes. Veel water drinken en veel plassen van tevoren, zodat alles goed doorgespoeld is. Wat er over blijft is niet eens meer zo vies, het is water wat door Meesters lichaam gestroomd heeft en dat maakt het zo intiem en intens om dat te drinken door zijn geile pik heen. Toch heb ik een terugkerend probleem met het idee, als ik niet in een bepaalde mindset zit. Dan heb ik dwang nodig, anders kan ik me niet over de aangeleerde gedachte heenzetten dat het vies is.
Die aangeleerde gedachte zorgt dan voor zoveel innerlijke weerstand, dat mijn hele lijf zich ertegen verzet, tot kokhalzen aan toe en dat is niet wat Meester wil zien als hij in mijn mond plast.
Meester weet dat van mij en Meester houdt ervan om dwang toe te passen, dus wat dat betreft passen wij prima bij elkaar.
Wat daan ervan vindt? ik heb geen idee, dat zullen we zo vast wel gaan merken, maar ik heb de indruk dat daan er niet zo van houdt, waarom had ze anders het dipje?
Tenslotte weet ik nog steeds niet wat ze hebben besproken. Waar ging het over? Lag het soms aan mij? Ging ik te ver toen ik haar aankeek met die blik in mijn ogen van ‘net goed’?
Misschien is dat het wel en heeft daan daar ook een beetje gelijk in, aardig was het niet van mij. Nu zit ik me dus schuldig te voelen, heb ik het weer verpest allemaal? ik, met mijn eeuwige grote mond en dan mag Meester het weer opknappen? ik denk dat ik maar extra goed mijn best moet doen straks, om dit goed te maken. Wat voel ik me waardeloos zeg, bah.

Wat is Meester toch ontzettend geweldig, aantrekkelijk, stoer, intelligent, sterk, charmant, bedachtzaam en ik… ik flap alles er maar uit wat in me opkomt. Zonder Meester ben ik een ongeleid projectiel, zonder hem ben ik niéts. Hmmm ik kom al aardig in de juiste mindset om deze taak naar tevredenheid van Meester te gaan volbrengen. mijn kutje wordt er alvast spekglad van.
Daarom ga ik nog even door met Meester op een voetstuk plaatsen en mezelf naar beneden halen, hoe groter dat verschil, hoe makkelijker dit wordt.
Alles idealiseer ik aan Hem, zijn grote sterke handen, de voeten waar hij me net zo vakkundig mee geschopt heeft, de beet in mijn tong waarmee hij mij op mijn plek zette, de manier waarop hij loopt, praat, beweegt. ik voel hoe ik wegsmelt in een ultiem verlangen naar deze uitzonderlijk perfecte Man, die ik mijn Meester mag noemen. Dat is toch een eer?
Alsof mijn persoonlijkheid een sneeuwpoppetje was die door de hitsigheid smelt en er niets meer van overblijft dan een nietig plasje water aan Meesters voeten, waar hij in kan stampen en overheen kan lopen. Die hij in een vormpje kan gieten en opnieuw kan laten stollen, zodat ze is zoals Hij dat wilt, Zijn poppetje.
Een willoos hoopje… niets.. hmmmm ik…

“Zeg rachab? Ben je nog van deze wereld?” vraagt Meester.
“Uh huh? Uh ja natuurlijk Meester!” zeg ik snel.
“Hup, de badkamer in en snel!” zegt Hij.
“Ja natuurlijk Meester, zoals U wilt Meester” zeg ik en met wiegende heupen loop ik, op mijn hoge hakken, de badkamer in.
daan volgt, ik kan mijn ogen niet van haar deinende borsten afhouden. Wat heeft daan toch geweldig grote borsten.
Meester heeft de gulp van zijn leren broek al open geritst, zijn lul hangt eruit. Dat vind ik zo’n geil gezicht dat ik er gelijk trek van krijg. Trek in Meesters lul.
Hmm mijn mindset is goed deze keer, top!
daan en ik moeten in bad gaan zitten. We doen onze hakken uit en giechelend gaan we naast elkaar in het bad zitten, met onze gezichten richting Meester.
‘Wat is Meesters lul toch heerlijk’ denk ik. ik heb zin om Hem in 1 keer mijn mond in te zuigen en er dan lekker aan te sabbelen alsof het een flesje is waar je uit kan drinken. ik weet dat ik Meester helemaal gek kan maken met dat gevoel, sabbelend, zuigend, likkend, smakkend, hem onderwijl aankijkend met grote onschuldige puppy-ogen.
Mijn blik moet hongerig zijn, dat weet ik zeker. Het idee om zijn pis te drinken staat me nu niet tegen, daarbij heb ik nog wat goed te maken. Het dipje van daan, het is vast mijn fout geweest.
Wat zal daan eigenlijk willen? Wil ze het nu wel of niet? Moet ik haar deel zoveel mogelijk overnemen om haar te sparen? Of lijkt het dan alsof ik het haar misgun? Oh jee, zoveel dingen om aan te denken, ik wil het niet wéér verpesten.
Wat is dit toch lastig.
Mijn eerdere ‘net goed’ gedachtes, zijn helemaal verdwenen sinds het dipje van daan. Het voelt zo rot, dat was toch zeker niet mijn bedoeling.
Natuurlijk moet ze niet zo over Meester praten, maar ik wil niet dat ze er echt een enorm rotgevoel aan overhoudt. ‘Pff, Meester Hélp toch!’

Vragend kijk ik Meester aan.
“Goed” zegt Meester “Mondjes open, ik verdeel mijn pis over jullie zoals Ik dat wil.”
‘Oh pfoehhhh, gelukkig! Weer een zorg minder. Weer iets wat ik tenminste niet fout kan doen.’
“Jullie monden blijven open! Begrepen? Niet dicht doen. Ogen mogen wel dicht als je dat wilt, misschien zo nu en dan verstandig, haha” lacht Meester.
Braaf doe ik mijn mond open en we houden onze hoofden wat naar achteren gebogen. Als ik mijn ogen helemaal naar rechts draai, kan ik daan zien zitten met haar mond open.
Met mijn rechterhand zoek ik haar hand op. Enerzijds wil ik haar steunen, wil ik dit met haar delen, maar als ze hem accepteert zegt dit ook dat ze nog ‘okay’ is met mij. ‘
daan accepteert mijn hand meteen en knijpt er zachtjes in. Dat is een opluchting, ik beantwoord het kneepje met een kneep terug.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.