Meester en daan (fantasieverhaal) deel 7

Lees de andere delen

 

Hij trekt met zijn ene hand aan die tepel en met zijn andere hand duwt hij haar hoofd verder naar achteren. Die houding ziet er vreselijk ongemakkelijk uit, ik hoor daan kreunen, het doet duidelijk pijn. Verder kan ze niets uitbrengen behalve gekreun en gemompel.

Af en toe spuugt hij haar in het gezicht. ik weet hoe dat prikt, dat speeksel in je ogen, bah daar heb ik altijd zo’n hekel aan. ik ben blij dat Meester mijn papsoortige gedrag even vergeten is en dat daan nu aan de beurt is.
Een paar flinke petsen volgen op haar borsten. Hard, harder, hardst.
“Wat vindt je ervan daan? We zitten op je mening te wachten. Patrick en Ik. Is het te hard? Is het te zacht? Waarom hoor Ik je nu niet!?!!!!! Dat is toch onbeleefd daan!? Om niet te antwoorden? je wilde zo graag je mening geven, nu mag het en nu zeg je niets meer.”

Meester is een pestkop, een ongelofelijke pestkop, maar wat houd ik van Hem en ze heeft er zelf om gevraagd, dus het deert me niet. Het valt me tegen dat ze nog niet huilt. Waarom huilt daan niet? Waarom doet Hij haar niet zoveel pijn dat ze gaat huilen? Ze mag zoiets echt niet nog eens zeggen hoor! Echt niet! Doet ze maar over haar eigen Meester, maar niet over de mijne.

Hij zet zijn voet tegen haar kut aan en begint daar ook kracht op uit te oefenen. Ze moet nu helemaal het gevoel hebben dat ze uit elkaar getrokken wordt. Ze stribbelt wat tegen. Meester heeft haar echter goed in bedwang, ze kan geen kant op.

“Weet je wat Patrick zei?” vraagt Meester. daan schudt ‘nee’. ik zie de wanhoop in haar ogen, alsof ze op breken staat, maar zich sterk houdt.
“Er is iets waar jij echt een hekel aan hebt.” vervolgt Meester.
Nu zie ik toch een traantje komen bij daan, is het echt? Even komt er een schuldgevoel in me naar boven, welke ik snel weer wegdruk, ‘Nee, het is haar éigen schuld rachab, niet die van jou.’
wanhopig schudt ze ‘nee’ met haar hoofd.
‘het is haar eigen schuld, haar eigen schuld.’ herhaal ik in mijn hoofd. Waarom krijg ik het er nu toch moeilijk mee? Verdraaid!
Meester geeft een paar korte schopjes tegen haar kut aan.
“Weg met die kut daan, weg met die kut.” zegt Meester tegen haar. Hij heeft haar nog steeds stevig vast aan haar tepel en aan haar wangen, dus daan kan nergens heen.
“Wég met die kut!” zegt Meester en geeft nog wat schopjes. Verder dan dat Hij haar nu geschopt heeft, kan ze niet. De huid van haar borst rekt al enorm uit en haar hoofd zit in de meest ongemakkelijke positie die ik ooit gezien heb.
“Ongehoorzaam ben je. Dat geef ik ook door aan Patrick. Jammer joh, het zag ernaar uit dat je een goed rapport mee zou krijgen, maar nu ziet het er toch slecht voor je uit.”
Plots laat hij haar los. Ze duikt op de vloer in elkaar, als een hoopje ellende en snot. ik kan haar horen snikken, echt huilen is het niet.

“Wees maar blij daan, Hij heeft het me niet verteld. Hij heeft wel verteld dat jij daar rekening mee moet houden als straf.” zegt Meester.
Opgelucht kruipt daan weer op en blijft in elkaar gedoken zitten op de grond. Ze veegt wat van het speeksel weg van haar gezicht. Het was maar een mindfuck, Meester weet niet van hetgeen daan echt een hekel aan heeft en dat is, waarschijnlijk, maar goed ook.
Patrick weet het wel en zal het vast bij haar gaan doen. Dat is ook goed. Ergens ben ik wel blij dat ik het niet hoef te zien. Het zal vast een naar gezicht zijn.

“Ik ben dit gezeur zat. Ik laat het verder aan Patrick over. Tijd voor iets leuks!” zegt Meester, terwijl hij in zijn handen wrijft.
“Ja voor Mij dan hè, niet voor jullie natuurlijk!” zegt Hij er grijzend achteraan.
“Stáán allebei, hup. Naast elkaar, benen spreiden, armen achter jullie hoofd.”
Snel springen we op en doen we wat Meester gezegd heeft.
Hij positioneert ons, alsof we twee poppetjes zijn die hij net in de winkel kocht om mee te spelen.

Dan gaat Hij weer op zijn bureaustoel zitten en bekijkt ons uitgebreid.
“Hmm wel lastig dat verschil in lengte.” denkt Meester hardop.
“Misschien moet jij op een krukje rachab!” zegt Meester lachend.
“Of daan op haar knietjes, dat kan ook.” gaat hij onverminderd door.
“Okay ik leg eerst de spelregels uit. We gaan cuntbusting doen. Tenminste dat wil zeggen, IK ga dat doen en jullie ondergaan het. Ik geef jullie schoppen tegen jullie kut, afwisselend de 1 dan de ander. Degene die het eerste auw zegt krijgt het dubbel en de eerste die gaat huilen die mag straks mijn blaas leegdrinken, dus wie die fijne beloning wil weet wat haar te doen staat.” Meester lacht naar mij. Hij weet dat ik dat vies vind en niet wil, maar ook dat ik snel huil. Ergens hoop ik dat daan het wel leuk zal vinden en zich dan opoffert door eerder te gaan huilen?
“Zijn er nog vragen? Nee? Mooi.” zegt Meester
Uhm.. Meester? ik had eigenlijk wel een vraag, maar tijd om hem te stellen krijg ik niet.

De eerste schop tegen mijn kut heb ik al te pakken. Hij was zachtjes. Meester wilt duidelijk eerst aftasten.
Dan is daan aan de beurt. Oh die is toch harder dan bij mij, dat kan ik zien aan haar reactie en ze kan ook nog eens meer hebben dan ik. Meester is liever voor mij dan voor haar, concludeer ik en ik voel me trots.
Dan komt de volgende schop bij mij. Weer zachtjes, ‘dat is een makkie’ denk ik, terwijl ik geniet van het geile gevoel van zijn voet die tegen mijn kut aan schopt.
Weer krijgt daan een hardere schop tegen haar kut. ze zegt geen ‘auw’, maar duikt wel een klein beetje in elkaar.
Triomfantelijk kijkend wacht ik op mijn volgende schop, of nou ja, tikje met voet.
Het is een geil gevoel, smachtend kijk ik Meester aan ‘meer, meer’ denk ik, hmmm.
Het tafereel herhaalt zich en als ik dan weer aan de beurt ben en wacht op mijn heerlijke schopje, haalt Hij ineens uit.
Dat is zo onverwacht dat ik “AUW” roep voor ik er erg in heb en Húp de volgende er gelijk achteraan.
“GOFFER” vloek ik, terwijl ik ook moet lachen, om Meester zijn streken. Waar ik de dupe van ben, dat dan weer wel, maar dat maakt het niet minder leuk.
“GOFFER?” vraagt Meester “Dat is 3 extra schoppen, Hup ga staan.”
“Maar daar had U niets over gezegd!!!” protesteer ik.
“Wie maakt hier de regels? jij of IK?” zegt Meester, de schoppen volgen elkaar al in snel tempo op.
“Moet ik jou nog uitleggen dat je niet mag schelden en vloeken rachab? Met aparte regeltjes? Elke keer opnieuw, omdat je het anders niet onthouden kunt?” zegt Meester op zijn, oude vertrouwde, plagerige toon.
Wijselijk houd ik mijn mond. Degene die gaat huilen, moet Hem leegdrinken, nou dank je de koekoek, ik heb er geen zin in.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*