D/s of spel ?

Hou ik van mijn D/s of hou ik van het gevoel dat ik kan krijgen tijdens een spel?
Een vraag die ik mezelf af en toe stel om toch kritisch te blijven en ook een stukje reflectie te houden.
Voor geen goud wil ik mijn D/s kwijt raken waardoor juist dat hetgene is waar ik bang voor blijf. De onzekere gedachten die door mijn hoofd kunnen spoken op mindere momenten zijn soms zo luidruchtig en hard dat het lastig is om met beide benen op de grond te blijven staan.

Doordat BDSM ,voor mij ,zo intens voelt zijn er hoge pieken en diep dalen, niet alleen qua subspace en subdrop. Ik ben een gevoelig persoon, vraag veel aandacht en bij tijd en wijlen enorm veel bevestiging.
Erom vragen blijft echter lastig. Iemand anders kan ik erg goed advies geven.
Enorm goed uitleggen waarom het zo belangrijk is om te communiceren en waarom het noodzakelijk is om je wensen en verlangens te bespreken.
Maar dan kom ik zelf aan de beurt.. En merk ik dat ik dichtklap.
Bang dat ik, door dat kenbaar te maken hem kwijt raak, ons kwijt raak.
Bang dat ik als manipulatief gezien wordt, teveel vraag en ‘lastig’ ben.

Tegelijkertijd weet ik verstandelijk dat ik moet praten, dat zonder praten elke D/s stuk gaat.
Hou ik van mijn D/s of hou ik van het gevoel dat ik kan krijgen tijdens een spel?

Ik hou van mijn Dom als persoon om wie hij is. Ik hou van de connectie die wij samen hebben en het veilige gevoel dat hij mij kan geven. Ik hou van zijn humor en het feit dat hij mij makkelijk aan het lachen kan maken.
Ik hou van de manier waarop hij mij klein kan laten voelen. De invloed die hij heeft op mijn denken en doen en de grandioze mindfucks die hij kan geven.
Ik hou van ons spel omdat ik mij dan meestal echt over kan geven, van ons spel omdat het een stukje ontspanning en plezier geeft. Ik hou van ons spel omdat ik dan alles om mij heen kan vergeten en weet dat hij zorgt dat we samen goed eindigen.

Eigenlijk hou ik dus van beiden, van mijn D/s en van het spel.
Natuurlijk zou ik sommige dingen misschien vaker willen voelen en andere dingen minder vaak willen voelen maar dat is het mooie van zijn Dom-zijn en mijn sub-zijn.
Hij beslist, ik volg waarbij ik de kanttekening maak dat ik af en toe wel vraag waar hij in vredesnaam naartoe wil.

Vragen blijven stellen aan jezelf en aan elkaar is in mijn ogen essentieel om te kunnen groeien en te ontwikkelen. Kritisch blijven en af en toe reflecteren waar je staat en wat je doet ook. De een doet dat bewust de ander onbewust maar eigenlijk doen we het denk ik allemaal wel.
Misschien ook nodig om net even wat vaker bewust te gaan doen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*