Meester en ik in het appartement (deel 5) fantasieverhaal

De uren tikken langzaam voorbij. Ik ben nog even gaan slapen en heb mijn nagels gelakt. Meester doet nog wat werk vanuit huis en daarom heeft hij even geen aandacht voor mij en kan ik mijn eigen gang gaan.
Meester geeft opdracht om te koken en zegt dat ik mijn portie in de koelkast moet zetten voor als we in de avond thuiskomen. Ik mag nu dus niet eten en kijk begerig naar het eten, het ruikt lekker, maar ik besluit te luisteren en niet ongehoorzaam te zijn. Beter geef ik Meester niet nog meer aanleiding om het mij moeilijk te maken. Braaf laat ik mijn portie afkoelen zodat ik het in de koelkast kan zetten, voor later.
“Papsoortig bezig?” zegt Meester terwijl hij mijn gangen controleert. Oh jee, als ik maar niet té papsoortig ben naar zijn zin, bedenk ik me en ik houd mijn adem kort in.
“Prima, heb nog genoeg appeltjes met je te schillen voor vandaag.” Hij drukt een kus op mijn voorhoofd en ik haal opgelucht adem.
“Ik wil je bijna helemaal nakend, op de massagetafel, lingerie aan en je hoge hakken aan.” Zegt Meester.
Gedwee volg ik zijn bevel op en kleed me uit en trek mijn hoogste hakken aan en volg mijn weg naar de kamer waar de massagetafel staat. Daar doe ik de rolgordijnen dicht en wacht ik op mijn Meester. Nerveus, ik ben bang voor de klysma.
Meester volgt, na een paar minuten en heeft een witte doktersjas aangetrokken en rubberen handschoentjes. Mijn ademhaling versnelt, ik vind het eng, ik wil niet.

Hij frommelt wat in het zakje en haalt de spulletjes eruit en legt ze op het bureau neer.
“Niet knoeien straks, anders krijg je straf.” Grijnst Meester.
Niet knoeien? Anders krijg ik straf? Dat is natuurlijk een onmogelijke opdracht. Normaal kan ik lachen om zijn grapjes, maar deze keer niet. Deze keer is het ernst.
Meester draait zich om en kijkt me intimiderend aan.
“Het is jammer, dat je het al gezien had. Nu heb je jezelf gek lopen maken en dat was niet nodig geweest.” zegt Meester
“Ja, Meester” beaam ik. Hij heeft gelijk.
“Hoe voel je je?” vraagt Meester
“Bang” zeg ik nerveus lachend
“Bang? Waarvoor ben je bang?” Hij pakt de kruk op wieltjes en rolt naar me toe en streelt met zijn rubberen handschoenen over mijn halfnaakte lijf. Ik bibber, het voelt een beetje koud aan.
“Bang voor mijn handschoenen of voor mijn jas?” zegt Meester bedenkelijk.
“Nee Meester, bang voor de inhoud van het zakje” zeg ik
Meester rolt weg en graait het zakje uit de prullenbak die verder nog leeg was en rolt weer terug
“Dit zakje?” vraagt Meester
Ik knik bevestigend, waarop hij het omdraait en schudt en zegt:
“Oh, dan valt het allemaal mee, het is namelijk leeg.”
Dan houd ik het niet meer en moet ik toch weer lachen. Meester ook met zijn eeuwige grappen en grollen.
“Dus je probeert me eigenlijk te vertellen, dat je bang bent voor een leeg zakje? Nergens voor dus?” houdt Meester vol.
“Nou, eigenlijk voor wat er eerder in zat Meester” zeg ik.
Meester rolt naar het bureau en pakt alles stuk voor stuk op en benoemt het
“Waar ben je precies bang voor? Dit zakje, deze slang?” stuk voor stuk benoemt hij het en voel ik de angst al wat zakken. Zo erg ziet het er eigenlijk niet uit, bedenk ik me.
Hij neemt het mee en laat het me allemaal zien en aanraken. Hij praat zacht en rustig en ik voel me steeds meer op mijn gemak.
“Niets om bang voor te zijn toch?” zegt Meester
“Weet niet” zeg ik terwijl ik mijn schouders optrek.
“Ik denk dat ik banger moet zijn dan jij hoor” zegt Meester
“Hoezo?” vraag ik
“Voor de troep die je hier gaat maken.” Lacht Meester
Hmm die gedachte geeft me een ongemakkelijk gevoel. Meester pakt een handdoek en legt die onder mijn billen.
“Ik maak maar een grapje rachab, daar ben ik niet bang voor en daar hoef jij ook niet bang voor te zijn.” Zegt Meester
“Doet het geen pijn?” vraag ik
“AHHH ben je bang voor pijn! Daar had ik je nog niet over gehoord rachab en ik heb je toch heel expliciet gevraagd wáár je bang voor was? Heb je uitgebreid de kans gegeven om te antwoorden en nu kom je er pas mee dat je eigenlijk bang bent voor pijn?” vraagt Meester terwijl hij weer heel dichtbij me komt staan en de haren uit mijn gezicht veegt.
“Een beetje, Meester” geef ik toe
“Okay een beetje, een beetje meer als dat je een pak rammel krijgt van mij of Leo?” vraagt Meester
“Ja, Meester” geef ik schoorvoetend toe.
“En waarom is dat dan?” vraagt Meester
“Weet ik niet, Meester” zeg ik en ik denk erover na en bedenk me dat Hij inderdaad zo vaak pijnlijke dingen met me uithaalt en dat ik dus inderdaad niet meer weet, waarom ik dit nu zoveel enger vind.
“Omdat het onbekend is, Meester” vul ik mezelf aan.
“Omdat het onbekend is, dus je bent bang voor iets dat onbekend is? Dan wordt het toch tijd om je ermee bekend te maken? Dan kun je de angst voor het onbekende ook los gaan laten.” Redeneert Meester.
Het klinkt logisch zoals Hij het zegt. Hij is altijd zo sterk in zijn redeneringen dat ik dan zelf niet meer weet, waarom ik zo gedacht heb als dat ik dacht.
“Ja, Meester” zeg ik, overtuigd van zijn gelijk.
“Ik zal eerlijk zijn rachab, het is pijnlijk. Het is alleen niet pijnlijker dan een flinke diarree aanval na het eten van een bedorven eitje.”
Nou, dat klinkt ook weer aanlokkelijk zeg. De pijn zal dan wel meevallen, maar erg fris klinkt het ook niet.
Ik trek een vies gezicht. Meester speelt er gelijk op in: “tja, dan moet je niet zoveel eten rachabje en je wilt toch goed schoon zijn? Van binnen en van buiten?”
Mijn woorden, worden weer eens tegen me gebruikt, Silbi’s law.
“Of heb je me wat te vertellen over je uitgebreide douchebeurt?” refereert Meester aan het douchevoorval van die ochtend, waarin hij me betrapte terwijl ik mezelf zat te vingeren.
Ik voel me in het nauw gedreven. Op deze vraag, zijn alleen maar foute antwoorden mogelijk. Als ik nee zeg, dan stem ik gelijk in met die klysma en als ik ja zeg, dan zet hij me weg als een leugenaar en dan krijg ik zeker straf en wordt dit nog moeilijker.
Ik krijg een brok in mijn keel en slik hem weg. Zweet breekt me uit, wat brengt hij me toch altijd in benarde posities.
Ik weet me geen raad met de situatie en haal mijn schouders op.
“Ik weet het niet Meester” zeg ik.
“Ja, maar je Meester weet het wel hoor, die is niet gek.” Zegt meester kalm.
“Nee Meester, weet ik Meester.” Zeg ik
“Zal ik je nog iets geven om over na te denken?” vraagt Meester
“Ja, Meester” zeg ik angstig voor wat komen gaat.
“Die douchedeur hè, die was niet al die tijd beslagen en ik stond al wat langer naar je te kijken onder de douche.” Meester kijkt me ernstig aan.
“je bent een slet rachab en je hebt dit verdiend, waar of niet?” vraagt Meester
“Ja, Meester” zeg ik
“Ik had nog medelijden met je kunnen hebben, als ik je niet had betrapt in de keuken met je neus in het zakje.” Zegt Meester
“Ja, Meester” zeg ik
“Is er nog iets wat je wilt zeggen voor jezelf, voor ik begin?” vraagt Meester
“Nee, Meester” zeg ik. Hij heeft me murw, er is geen verzet meer.
“Mooi, dan ga ik beginnen.” zegt Meester. Hij pakt de spullen en vult het zakje met lauw water. Ik moet op mijn zij gaan liggen en dan brengt Meester het slangetje in. Langzaam voel ik warm water mijn darmen inglijden en dat vind ik geen prettig gevoel. Het is een raar gevoel.
Meester zegt dat ik het aan moet geven als het niet goed gaat en dat Hij er ervaring in heeft. Ik hoef me geen zorgen te maken.
Al snel krijg ik krampen en het gevoel dat ik naar de w.c. moet, maar Meester zegt dat ik het nog in moet houden en helpt me voorzichtig overeind om even te staan.
“Meester mag ik alstublieft naar het toilet?” vraag ik, terwijl ik het gevoel heb dat ik op klappen sta.
Meester is streng en zegt me dat ik het nog even in moet houden. Hij kijkt op zijn klokje en dan na een paar minuten gekerm van mij gehoord te hebben, mag ik naar het toilet.
Ik vind het vreselijk dat hij erbij blijft staan kijken en wilde dat hij wegging, maar hij is onverbiddelijk en houdt me nauwlettend in de gaten.
Het voelt zo vernederend om dit te moeten ondergaan, maar verder valt het me alles mee. Alleen de krampen zijn vervelend. Ik ben blij als alles eruit is en dan wilt Meester het nog een keer herhalen ook.
Ik was zo blij dat ik er vanaf was, maar niet dus. Hij herhaalt het proces nog twee keer en dan zie ik dat ik ook echt schoon en leeg ben.
Meester wikkelt me in een badjas en legt me op bed om nog even te rusten. Hij kan ook zo ontzettend zorgzaam zijn, het voelt fijn. Hij kruipt nog even tegen me aan en dan voel ik zijn harde tegen mijn rug aan priemen.
“Klein meisje, mijn kleine meisje” zegt Hij terwijl hij me kust op mijn wang.

Disclaimer:”Laat je goed informeren wanneer je met een klysma aan de gang gaat. De hierboven geschreven verhaallijn, kun je niet als voorbeeld zien voor het uitvoeren van een klysma.”

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*