FemDomiNation: Een sfeerverslag uit Fetish Club 78

Fetish Club 78

Zaterdag 6 oktober. Zojuist aangekomen bij Fetish Club 78 en de auto geparkeerd. Even blijf ik zitten, na een rit van iets meer dan drie kwartier ben ik er echt. Van tevoren heb ik gemaild met vragen, een eerste feestje is een grotere stap dan ik van mezelf had verwacht.

Twee dingen heb ik me goed in de oren geknoopt. In de mail die ik terug kreeg werd gezegd dat het een feest is met protocol, dus dat ik ook een beginnersavond zou kunnen overwegen als het te spannend zou zijn. Maar ik weet van mezelf dat ik geen algemene BDSM beleving zoek, ik ga voor Femdom. Voor de onderwerping.

De andere was dat ik niet moet rekenen op spel. De club wordt gerund door een vereniging en er zijn geen commerciële domina’s aanwezig, alles hangt dus af van de aanwezigen en of er een klik is met iemand. Dat heeft me doen twijfelen, ik heb wel een paar keer een sessie gehad met een professionele meesteres en die ervaring is wat ik zoek. Maar aan de andere kant wil ik deze sfeer meemaken. Op goede hoop van zegen dus, na een halve minuut twijfelen doe ik toch de autodeur open.

Zodra ik aanbel zwaait de deur open. Een strenge man heet me welkom, wat me even van mijn stuk brengt. Maar na wat uitleg is me duidelijk dat er twee mensen zijn die dungeon monitor zijn. Die zorgen voor veiligheid en alleen in actie komen als dat nodig is, bijvoorbeeld als iemand mijn stopwoord zou negeren. Die man is er een van, en verder zijn er geen dominante mannen aanwezig.

Na registreren voor de vereniging en betalen mag ik naar binnen. Daar kom ik een van de hosts van de avond tegen, Meesteres Torvi. Die geeft me wat uitleg, maar door de zenuwen vergeet ik de helft. Ik mag me gaan omkleden in de kleedruimte en stop mijn spullen in een kluisje. Ik heb geen spannende outfits dus in mijn boxershort begeef ik me weer naar binnen. Met een iets trillende stem geef ik Madame Noir, de andere host, aan dat ik niet meer goed weet wat ik moet doen.

Gelukkig vangt ze me goed op en legt ze nogmaals uit wat de bedoeling is. Ik mag gedurende de avond niet zitten zonder toestemming, en de eerste drie kwartier moet ik aan de muur staan waar de aanwezige Dames mij kunnen benaderen. Spannend, maar ik begrijp dat ik zelf mijn grenzen mag aangeven en nooit verplicht ben tot spel. Ik bestel een cola en ga naast een andere onderdanige staan. Zijn gezicht staat strak op de muur gericht, en ik kijk even om me heen. Snel is me duidelijk waarom de andere onderdanige naar de muur kijkt – Meesteres Torvi spreekt me streng aan en zegt dat ik voor me moet kijken.

Mijn hart bonst in mijn keel en ik voel mijn knieën knikken. Kan ik dit wel aan? Achter me hoor ik meer mensen binnen komen, ik heb geen idee of ik er twee minuten of twee kwartier sta. Naast me zie ik in mijn ooghoeken dat er twee onderdanigen bij zijn gekomen. Opeens hoor ik vlak achter mij een Dame zeggen “Wie ben jij?”. Van schrik weet ik even niet wat te zeggen, en de Dame herhaalt de vraag.

Ik zeg zachtjes mijn naam, en de Dame reageert: “Ik hoor dat jij nieuw bent. Ik ben Meesteres Zena, vanaf nu spreek je netjes met twee woorden.” Ik slik even. “Ja meesteres”, zeg ik terwijl ze mij van de muur af begeleidt. Ik kijk naar de grond, durf niet op te kijken. Meesteres Zena vraagt me wat ik zoek. Die vraag heb ik in gedachten al twintig keer beantwoord, maar nu kost het toch moeite om te zeggen. “Ik zoek vernedering, pijn en ik wil graag gebruikt worden Meesteres”. Het komt er voor mijn gevoel vreemd uit, alsof ik een tekst oplees die niet van mij is. Normaal ben ik nooit zo zenuwachtig, en bij de sessies die ik heb gedaan heb ik ook nooit last gehad van zenuwen.

Misschien is dit wat het is om geen controle te hebben?

Meesteres Zena gebied me om haar aan te kijken. Ze is prachtig, en ik meen een klein lachje te ontwaren op haar strenge gezicht. “Ik speel niet seksueel met subs waar ik geen relatie mee heb, is dat een probleem?” vraagt ze me. Mijn antwoord is duidelijk, natuurlijk is dat geen probleem. Ze trekt mij aan mijn haren wat dichter naar haar toe, kijkt me strak aan..

“Durf jij mij aan, slaafje?”

Ik heb geen woorden meer en kan alleen maar knikken. Ze neemt me mee naar een grote liggende ton die daar in de ruimte staat. Zonder woorden duwt ze me er overheen, en klikt boeien vast aan mijn polsen zodat ik niet weg kan. Het zweet breekt me uit, het voelt alsof ik in een andere wereld ben. Ik kan het niet zien, maar hoor iets verderop een andere onderdanige kermen terwijl het geluid van een zweep door de ruimte zingt. Dan voel ik iets op mijn billen landen, en de afleiding die ik even had verdwijnt snel naar de achtergrond.

Op een rustig tempo voel ik hoe elke seconde een paddle op mijn billen terecht komt. Ik voel nagels over mijn rug krassen, en hoor de stem van Meesteres Zena: “Ontspannen slaafje, alleen voelen. Niet denken.” Ik merk dat ik in een roes zak, en dat verwondert me even. Bij de sessies die ik heb gedaan heb ik op wel twintig manieren pijn ervaren, maar nooit heb ik dit gevoel gehad. Ik zweef in een bubbel, en er is niets anders dan de impact die ik voel op mijn billen en de sensatie van de nagels die over mijn rug krassen.

“Wakker worden, we houden op.”

Even snap ik niet wat er gebeurt. We houden op? Het spel leek overgegaan te zijn in een moment van alleen maar voelen, een moment waarin ik niet meer op deze aarde was. Meesteres Zena begeleidt me naar een bank en slaat een deken om me heen. Ik krijg een cola in mijn handen en neem voorzichtig een slokje. Ze zegt dat ze expres rustig aan heeft gedaan en niet te ver door wilde gaan, omdat ik nog geen ervaring had.

Ervaring had ik wel, maar ik snap nu dat die ervaring heel anders was. Meesteres Zena blijft even bij me terwijl we babbelen over mijn achtergrond en Haar beleving. Dan staat ze op. Ik krijg de keus, ik mag een hapje gaan eten of even aan de bar blijven staan als ik bijgekomen ben. Als ik weer wil spelen moet ik mezelf weer aan de muur aanbieden, want vragen is niet toegestaan.

Een blik op de klok leert me dat ik al bijna drie uur binnen ben. Waar is die tijd gebleven? Ik eet wat in het restaurant en na een kort toiletbezoek kom ik terug in de grote ruimte beneden. Ik zie dat meerdere mensen mij aankijken en voel me verlegen worden. Met mijn ogen naar de grond gericht loop ik naar de muur en neem weer plaats. Ditmaal ben ik de enige, de andere onderdanigen zijn aan het spelen of zijn in gesprek met de Dames die aan de tafels bij de bar zitten.

Ik ben zo in gedachten verzonken dat ik opnieuw opschrik als iemand me aanspreekt. Ditmaal is het Meesteres Torvi, een van de hosts van de avond. “Ik heb zin in naaldenspel.”. Ze zegt het niet als een vraag, het voelt meer als een gebod. Ik voel mezelf klein worden. Ik heb nooit eerder een naaldenspel gehad en weet ook niet of ik dat kan, of ik dat fijn kan vinden. Gelukkig reageert ze positief. Ik mag het eens proberen en dan kijken we verder.

Ze geeft me haar naaldenkoffer en zegt dat ik achter haar aan moet lopen. Langs de kleedkamers en douches lopen we naar de trap die naar de bovenverdieping gaat. Hier ben ik nog niet geweest, Ik kijk mijn ogen uit, we komen langs een kamer met een schandblok en een bench, langs een gynaecologenstoel, langs een kamer met veel spiegels en een bed met ringen om aan vastgemaakt te worden, en dan stopt ze.

“Hier is het toilet. Als je nog wil gaan moet je nu, want als je straks naalden in je lichaam hebt mag je niet weg.”

Ik geef aan dat het niet nodig is, dat ik net ben geweest. Ik voel me als een klein kind dat moet vragen of de juf zijn gulp dicht wil doen. We lopen verder, tussen biechthokjes en cellen door, langs een kamer met een enorm stalen kruis gemaakt van kettingen. Daar is de behandelkamer waar ik mijn eerste naalden ga ervaren.

Meesteres Torvi pakt haar spullen uit en legt uit wat ze gaat doen. Omdat het mijn eerste keer is beginnen we met een paar naaldjes in mijn bovenbenen, en ik ga op de behandeltafel liggen. De leuning staat iets overeind zodat ik zie wat ze doet. Het is minder pijnlijk dan ik had verwacht, en gespannen kijk ik hoe Meesteres Torvi met precisie een klein kruisje van naalden maakt op mijn bovenbeen. De aandacht die ik krijg maakt dat ik me speciaal voel, de manier waarop ze met mijn lichaam omgaat voelt als een massage, maar dan anders. Dat terwijl ik vroeger bang was van naalden.

Ze vraagt of ik meer wil, maar ik ben een beetje overweldigd door alle ervaringen die ik nu al heb gehad. Fysiek valt het mee, een spanking en een paar naalden. Maar mentaal is de beleving zo enorm..

Anders. Heftig. Overweldigend. Fijn.

Vrolijk haalt Meesteres Torvi de naalden uit mijn been en ontsmet ze nogmaals waar ze heeft geprikt. Voor vanavond is het genoeg geweest.

Beneden krijg ik toestemming om te zitten, en ik sluit de avond gezellig babbelend af met twee andere onderdanigen en Madame Noir. Als ik na een douche weer aangekleed in de auto zit, onderweg naar huis, voel ik me vrij. Dit is wat ik zoek, en volgende maand staat al in mijn agenda genoteerd. Bedankt Meesteres Zena, bedankt Meesteres Torvi. Ik ben thuis gekomen in Fetish Club 78.


 

FemDomiNation Femdom Party
FemDomiNation Femdom Party

 

Ook benieuwd naar de Femdom avonden in Fetish Club 78? Kijk in de agenda: https://www.thekinkyweb.nl/activiteit/femdomination-femdom-party

 

Fetish Club 78
Heppensesteenweg 78
3945 Oostham, België
http://www.fetishclub78.be
info@fetishclub78.be

Over KapiteinG 21 Articles
Dom, Poly, sensation play, impact play, mind play, edge play, consensual nonconsent, events, Fetish Club 78, Fetlife: https://fetlife.com/users/1065535
Contact: Website

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.