Zusjes verjaardag deel 3 (fantasieverhaal)

Lees de andere delen

 

Na het eten ruim ik de tafel af, samen met Meester Silbi. annadel mag genieten van haar rust, toch lijkt ze niet echt helemaal ontspannen te zijn. Verder sta ik er niet zo bij stil en zorg dat de boel snel aan kant is voor de visite.
Het zal een lange avond worden, waarbij ik veel mensen leer kennen. Het is wat onwennig al die vreemde mensen, maar ze zijn al ingelicht over mijn verblijf en het zijn aardige mensen. Ik voel me welkom. Ik help annadel met de drankjes en de hapjes klaarzetten en om een uur of elf verdwijnen de familieleden en komen de vrienden langs. Nieuwe gezichten, maar ook veel mensen die ik al had ontmoet.
Niet te druk, maar net gezellig. Alleen die ene man geeft me een ongemakkelijk gevoel. Hij staart naar me. Ik vraag aan Meester wie hij is en leg uit dat hij me een ongemakkelijk gevoel geeft.
“Oh zo? Een ongemakkelijk gevoel? toe maar, dan heb je zeker een kwaad geweten?” zegt Meester tegen me.
De halve appel schiet weer door mijn hoofd, de camera en het….. briefje?
Ik glimlach lief naar Meester en wend me tot annadel zodra dit kan.
“Wát stond er op dat briefje!” vraag ik nu dringend aan annadel.
“He? wat voor briefje? Welk briefje?” zegt annadel ontwijkend.
“Toe, annadel! Zeg het me” houd ik vol.
“Zucht, je komt er toch wel achter. Ze weten het.” zegt annadel nu schuldbewust
“Oh nee en ik heb gelogen tegen Meester. Hij zal woest zijn. Hoe kan dit? Precies op dat ene moment keken ze zeker? Dat is toch geen toeval meer kom op.” zeg ik.
“Nou ikke, had het je eigenlijk eerder moeten zeggen, maar soms laten ze iemand anders de boel in de gaten houden. Dat doen ze niet altijd zelf. Ze doen het ook niet altijd, dat is ook de truc. Serieus, rachab, ik deed het niet expres. Ik vergeet het gewoon zelf ook steeds weer. Daar ben ik niet de hele dag mee bezig. Andere dingen aan mijn hoofd enzo.” Zegt annadel verontschuldigend.
“maar, had je dan niet kunnen zeggen van die truc tegen me? Dan had ik beter alles opgebiecht bij Meester! Nu dacht ik, dat de kans zo klein was, ze zo druk waren de hele dag, dat ze heus niet gezien hadden dat je mij een halve appel gaf.” zeg ik een beetje gepikeerd.
“Nee, ik heb er gewoon niet aan gedacht. Misschien heb ik er ook niet aan willen denken. Sorry, ik begrijp het als je boos op me bent, maar ik krijg ook op mijn lazer en niet alleen jij. Dus dat heb ik ook niet gewild.” zegt annadel een beetje bezorgd.
“Nee, ik snap het. Ik ben niet boos. Het is mijn schuld, het spijt mij. Wat denk je dat er gaat gebeuren?” vraag ik aan haar.
“Die man, die ze laten kijken. Als hij wat vindt en het aantoont, wordt hij daarvoor beloond natuurlijk. Voor niks gaat de zon op.” zegt annadel
“Ow, die man, die me aankeek. Oh Meester die zei dat ik een kwaad geweten heb. OH! Ja nu wordt me alles duidelijk. Verdorie, ben nog niet eens hersteld van gisteren! Hoe trek ik dit!” vraag ik me bezorgd af.
“Ja, daar zullen ze geen medelijden mee hebben, ben ik bang” zegt annadel.
Ergens begrijp ik het ook nog. Nog niet eens vanwege die halve appel, maar omdat ik keihard gelogen heb tegen Meester. Keihard gelogen. En waarom deed ik dat eigenlijk? Liegen zit niet in mijn aard, normaal ben ik eerlijk tot op het bot en nu.. Ik was te gesloopt van de vorige dag om nog een straf voor die rotte halve appel aan te kunnen. Dus ik besloot, te liegen en maakte het daarmee alleen maar nog erger voor mezelf. Wat een trut ben ik, denk ik bij mezelf, wat ontzettend DOM!

Met mijn gezicht op onweer, loop ik weer terug de ruimte in waar de visite is. Meester heeft het naar zijn zin, maar ik kan me niet meer over dit gevoel heen zetten.
Meester kijkt me aan en is blij me te zien.
“He, poppetje waar was je” zegt Hij terwijl Hij me een zoen geeft op mijn wang. Hij is duidelijk een beetje aangeschoten. Meester heeft altijd een vrolijke dronk. Dat vind ik ook prettig. Het stelt me gerust, misschien begrijpt Hij het en kan Hij me vergeven zonder teveel poespas.
“Doe je mond eens open voor me, heb zin om je te tongen.” zegt Hij tegen me. Dus open ik mijn mond en laat Meester zijn gang gaan en me tongen. Het duurt een paar minuten. Innig, geil en hebberig tongt Hij me, zoals altijd.
“Wat is er moppie, je kijkt bezorgd” zegt Meester tegen me.
“Het spijt me, Meester” zeg ik tegen Hem.
“Ja, met spijt koop je niet veel he? je zal boeten teefje. Niet meer en niet minder” zegt Meester tegen me.
“Ja Meester” zeg ik, met mijn ogen neergeslagen richting de grond, verslagen.
“Zie je die man daar?” zegt Meester terwijl hij mijn kin weer wat omhoog duwt.
“Ja Meester.” zeg ik.
“Die man, dat is de man die jou al wat langer in de gaten heeft gehouden. Thuis, in Nederland, maar nu ook hier. Dat doen we niet altijd zelf he? Dat kan niet altijd. Je vroeg je al af, hoe dat zat toch? Mij neem je niet zomaar in de maling. Ik wil dat je dat weet en onthoudt. En je zusje, is ook fout geweest. Je hebt het aan haar te danken, want zij wist van Peter. Zij kent Peter al langer. Daarom kijkt ze ook zo bezorgd.” Meester lacht, Hij geniet er duidelijk van.
“Maak je geen zorgen sletje. Dit is heerlijk, voor Mij dan en voor Peter. Niet voor jou, maar dat is slechts een detail.” zegt Meester.
“Gé.rúst.stéllend” zeg ik mezelf verbijtend en balend als een stekker.
“Ja he!” zegt Meester grijnzend en geeft me nog een speels duwtje.

Het liefste wilde ik hard wegrennen en huilen, maar ik verman mezelf. De muziek dringt nog maar half tot me door, de aanwezige visite vervaagt in mijn beleving. Zou ik me nog het meeste zorgen moeten maken om de straf die volgt, voel ik me eigenlijk alleen maar waardeloos dat ik loog tegen Meester. Ik snap niks meer van mezelf, het voelt verrot.
“Wáárom loog ik? Wáárom?” schiet het in mijn hoofd. “Waarom?”
Veel tijd om na te denken krijg ik niet meer. Meester roept me en stelt me voor aan Peter.
Peter zijn ogen glijden keurend over mijn lichaam.
“Nu eindelijk ontmoet ik je dan in het echt, rachab.” zegt Peter en ineens lijkt hij me best vriendelijk.
“Wat gaan we doen?” Hoor ik Meester vragen “Het is jouw avond. Jij hebt ze betrapt.”

“Als we ons hier even aan de visite kunnen onttrekken, dan graag” hoor ik Peter zeggen.
“Ja, dat kan” zegt Meester. “annadel en Leo zijn er nog.”
De mannen besluiten om naar de bdsm-ruimte te verplaatsen en ik moet mee.
“Peter, weet het altijd beter” grapt Meester nog onderweg naar de bdsm-ruimte, doelend op de informatie die Peter verzamelt via de camera.
“En als Peter iets vindt, wat hij tegen jullie kan gebruiken, dan mag hij met jullie spelen. Wel onder toezicht” zegt Meester.
Dat stelt me enigszins gerust. Meester is er dus wel bij om mijn grenzen te bewaken.
Eenmaal in de bdsm-ruimte gekomen, moet ik mijn jurkje uittrekken en gehurkt op de grond gaan zitten met mijn knieën gespreidt. Het voelt vernederend om zo voor deze vreemde man te zitten met mijn kut wijd open. Hij bekijkt me uitvoerig en komt dan dicht bij me zitten en laat zijn hand over mijn kale spleet glijden.
Het is mijn type man niet, de grijns op zijn gezicht stoot me eerder af dan dat hij me aantrekt, zoals bij Meester. Zijn vingers kriebelen over mijn kale kut heen en ik voel dat ik toch al erg nat geworden ben.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*