Ontmoeting met mijn Meester 12 (fantasieverhaal)

lees de andere delen

 

Eten, bedenk ik me, wat wil ik graag eten. Dus ik houd mijn mond. Als ik nu iets doe om het te verpesten, wanneer krijg ik dan pas te eten?
Het voelt raar om afhankelijk te zijn van zoiets primairs als eten, van mijn Meester. Het is ook raar dat dit me zoveel kracht geeft. Overlevingsinstincten kunnen enorm veel kracht geven en Meester weet dat blijkbaar ook en maakt daar handig gebruik van.
Tussendoor krijg ik een kus van Meester op mijn mond. Iets wat de anderen niet mogen doen. Een teken van liefde, een blijk van waardering, het doet me meer dan een boterham op een hongerige maag.
Het stilt mijn trek weer even en het geeft me opnieuw weer kracht. Kracht om door te gaan voor mijn Meester. Na deze zware dagen, zonder eten, vol vernederingen, slaag, nu ook nog deze uitputtende opdracht, maar ik sla me er doorheen. Met ups en downs.
De volgende ronde komt er alweer aan. De volgende man komt met zijn stijve pik in mijn kut. Meester haalt zijn lul even uit zijn broek en veegt zijn voorvocht aan mijn gezicht af.
Zo geil wordt hij er dus van om te zien hoe zijn sletje afgeneukt wordt, door al deze mannen.
De man die me neukt ziet het en wil ook wel dat voorvocht van mijn Meester proeven en geeft een lik aan mijn Meester zijn eikel. Dat is zo’n geil gezicht, dat ik spontaan mijn kutje hoor soppen.
Ondertussen moet ik alweer een andere man pijpen.
Of ik ze nu leuk vind of niet, dat doet er niet toe. Daar gaat mijn Meester over en niet ik. Mijn lichaam behoort Hem toe en Hij bepaalt wat ermee gebeurt. Zo is het en niet anders.
Dan willen ze ook nog in mijn kontje neuken. Oh nee, niet dat ook nog.
Ik piep een beetje, in een poging eronder uit te komen. Misschien lukt het, bedenk ik me, maar Meester kijkt me onverbiddelijk en meedogenloos aan. Dat heeft totaal geen zin, bedenk ik me. Als ik wil eten, dan moet ik wel.
Daarbij weet ik, dat het toch wel gebeurt. Ook als ik het hem moeilijk ga maken, maar dan krijg ik gewoon niet te eten.
Dus laat ik het gelaten over me heen komen. Ik zucht nog een keer diep en voel de eerste man in mijn kontje naar binnen glijden.
Dan voel ik pas echt hoe de uitputting toeslaat. Moe, hongerig, zwak, tranen glijden al snel weer over mijn wangen. Die ik probeer te verbergen, want ik denk aan Meester zijn woorden. “Als je het mij moeilijk maakt, maak ik het jou ook moeilijk, denk erom”
Meester vindt het wel geil als ik huil, dus daar kan ik me gewoon laten gaan. Al huil ik de hele dag door, maar hoe vinden die andere mannen dat? Die vinden het misschien niks. Dus verberg ik het.
“Slet” Fluistert Meester in mijn oor. En het is Hij die de tranen over mijn wangen voelt, doordat hij met zijn hand over mijn hoofd wrijft.
“Gaat het?” vraagt Hij zachtjes.
“Ja Meester” snik ik.
“Mooi, ik wil ook niet anders horen, begrepen?” zegt Hij
“Nee Meester” snik ik en laat het allemaal braaf gebeuren.
Alles doet me zeer. De blauwe plekken en striemen van eerder die dag, de houten picknicktafel, de harde pikken in mijn kontje. Ik voel me brak ellendig.
Met mijn handen pak ik de tafel stevig vast en probeer ik zo goed en kwaad als het gaat, de stoten op te vangen in mijn lijf, zonder dat het teveel zeer doet aan mijn benen, borsten, en in mijn kontje zelf. Het is een flinke worsteling met een picknicktafel, waarvan ik elke seconde hoop dat het nu klaar is.
Alleen is het nog niet klaar.
Dan langzaam aan, hoor ik alles weer verder weg, zak ik weer weg in een diepe space. Heerlijk, even geen pijn meer, even geen worsteling meer met de picknicktafel, even totaal weg van de wereld. De honger zorgt ervoor dat ik nog dieper weg zak, even weg van deze plek. Even in lala-land, waar alleen Meester en ik zijn, op een grote roze wolk. Hij met zijn leren broek en zweep en handboeien eraan gebonden en ik naakt aan de ketting aan zijn voeten. Zo zweven we samen ver boven de parkeerplaats uit en laten we onze fysieke lijven even als jassen achter op de parkeerplaats. Daar draaien we rondjes en horen we een zachte muziek. Daar draait alles om Meester en mij en kan verder niemand komen.
“Meester.. Meester…. Meester” murmel ik als ik langzaam bijkom.
“Ja schattepetatje. Ik ben er. Kom het is genoeg geweest”
De mannen stoppen en Meester legt mijn jas over me en knuffelt me.
“Meester.. Meester.. Meester” murmel ik weer
“Ben trots op je. je deed het boven mijn verwachting teef” zegt Meester
Kan het bijna niet geloven, dat ik het goed gedaan heb. Zo voelt het helemaal niet. Toch ben ik zo blij dat Meester dit nu tegen me zegt dat ik een diepe zucht slaak van opluchting. Meester raapt me op van de tafel en zet me op de bank neer.
Een aantal mannen kiest het ruime sop en zegt gedag tegen Meester.
Meester wrijft over mijn schouder om me warm te houden en zodra ik weer een beetje in staat ben om te lopen, neemt hij afscheid van de laatste mannen en zet me in de auto.

Gebroken kom ik thuis. Het liefste ga ik gelijk slapen, maar ja ik zou nog eten. Eindelijk mag ik dan weer wat eten.
Meester heeft wat geregeld voor ons blijkt. Een tafeltje voor met zijn twee. Alles is netjes gedekt en ziet er keurig uit en daar zit ik dan, afgeneukt, afgeragd, mijn haren door de war, mijn make-up doorgelopen, bij een kaarslichtje met Meester te dineren.
“Weet je rachab. hoe lang ik hiervan heb gedroomd om dit met je te doen? Weet je hoe mooi ik je vindt als je er zo uitziet? Daarom heb ik dit geregeld voor je, voor ons. Je hoeft er niet uit te zien als door een ringetje te halen, maar gewoon zo, als een afgeneukte slet met me aan tafel te zitten, dat vind ik het lekkerste wat bestaat.”
Mijn gezicht plakt nog wat, van het voorvocht van Meester wat Hij eraan af veegde en het zaad wat hier en daar gemorst is.
Ik trek mijn veel te korte rokje nog wat recht, mijn kousen zijn gescheurd op de picknicktafel. Alles doet me zeer, werkelijk alles en toch voel ik me hemels.
Al was het alleen maar, omdat ik aan de overkant van deze tafel, door het flikkerende kaarslicht, in de diepbruine ogen van mijn eigen knappe Meester kan kijken.

Meester heeft een flink bord met eten en ik, ik krijg een klein lapje vlees met welgeteld 6 gebakken krielaardappeltjes en een flink bergje salade. In een kommetje naast mijn bord liggen wat verse stukjes ananas. Mijn favoriete fruit. Mijn cola light staat alweer te bruisen in een mooi champagneglas, met daarnaast een roseetje.
“Het moet niet teveel zijn mop, dat snap je he?” vraag Je mij.
“Ja Meester, dat begrijp ik” knik ik beamend.
Toch weet ik niet wat me tegenhoudt om te gaan eten. Het is alsof ik het wel best vind zo. Mag ik nu wel eten, wel echt gaan eten?
Ik zucht een keer diep, onwennig, vertwijfelend. Glimlachend kijk ik Meester aan, heb ik nu toestemming of niet?
“Wil je niet?” vraagt Meester
“Jawel maar.. uhhh.. ik kreeg nog geen toestemming Meester” zeg ik voorzichtig.
“OH, had je toestemming nodig? Dat ben ik niet gewend van jou, normaal had je daar ook een broertje dood aan” zegt Hij half menens.

Ik wist dat Meester grof kon zijn, maar niet dat Hij de sfeer in één klap zo kon verpesten. Had mijn best gedaan en doe hier mijn best en dan weer krijg ik zo mijn misdragingen om mijn oren gegooid.
Meester ziet de schrik op mijn gezicht, tranen die alweer achter mijn ogen branden. Deze keer probeer ik ze in te houden. Ga weg, rottranen, bedenk ik me. Het is niet eerlijk, toen was Hij niet bij me. Wat had ik kunnen doen?
Meester blijft stil en eet rustig door. Ik zit op mijn handen en besluit dat ik hem liever het eten laat weggooien, dan dat ik er één hap van ga nemen zonder toestemming.
De tijd tikt langzaam door. Meester schenkt totaal geen aandacht aan mijn protesthouding. Af en toe gaap ik van vermoeidheid.
Het vlees ruikt heerlijk, de stukjes ananas kijken me verleidelijk aan. Straks is het vlees afgekoeld, maar ook dat deert me niet.
Ik kijk Meester aan en zie Hem genieten van zijn maaltijd. Hij kijkt mij onderzoekend aan. Zijn blik van boven naar beneden glijdend.
“Weerbarstig ben je rachab. Vreselijk weerbarstig en mijn god, wat houd ik daar van”
Gemixte gevoelens vechten zich door mijn lichaam heen. Trots, maar tegelijkertijd voel ik me ook waardeloos. Ik heb een gevecht met mijn mondhoeken en weet niet of ik wel een trotse glimlach mag tonen of dat ik me moet schamen.
Misschien ook wel allebei tegelijk. Goh, wat kan deze man mij in verwarring brengen, maar in een ongelofelijke extatische staat van verwarring.
Ondertussen beweeg ik mijn lippen maar alle kanten op, zodat het niet zo opvalt dat ik moest lachen.
Misschien wel een beetje trots moest lachen, want misschien moet een slavin wel niet trots zijn op weerbarstig gedrag, maar moet ze zich diep schamen ervoor. Toch zei hij dat hij ervan houdt. Zei hij toch, dat hij ervan houdt? Dát is het waar ik trots op ben, dan mag ik dat toch laten zien? Ja, Hij houdt van me. Mijn ogen zullen vast glunderen en ik denk dat ik me dan langzaam overgeef aan een dromerige glimlach om mijn lippen. Ja, ik ben trots, maar niet omdat ik weerbarstig ben, ik ben trots omdat Hij van me houdt.
Roze hartjes vliegen door de lucht, overal om Meester heen. Wat ben ik verliefd, bedenk ik me.
Meester schudt zuchtend ‘nee’. “oh oh oh rachab”
“He?” Ik schrik een beetje wakker uit mijn droomwereldje.
“Ik ben klaar met eten en jij hebt nog niks op.”
“Uh nee Meester, dat klopt. Ik zal niet eten zonder toestemming Meester” zeg ik volhardend.
“Ik zie het, maar ik eet eerst en daarna jij. je hebt nu toestemming om te eten en je hebt precies vijf minuten, want ik houd niet van wachten.”
Dan begin ik aan mijn eten. Het vlees is koud, maar dat deert me heus niet. Na een paar dagen niks eten smaakt het overheerlijk. Ananas erbij, salade, krielaardappeltjes.
“HMmmm wat is dit lekker!” zeg ik uitgelaten.
“Wil je niet eten alsof je drie maanden niet gegeten hebt, in plaats van drie dagen?” zegt Meester lachend.
“oh hmm sorry Meester, maar dit is echt verrukkelijk.. wie heeft het gemaakt? U?” vraag ik
“Nee je zusje annadel is zo goed geweest om te koken vandaag” zegt Meester
“oh hmmmm. Héérlijk Meester en hoe is het met haar? Heb haar al een tijdje niet gezien?” vraag ik
“Dat komt goed. Morgen help je haar met het huishouden. Dan ben ik even weg met Leo en dan zijn jullie samen.” Zegt Meester
“Oh okay. De hele dag? Wanneer komt U dan terug?” een lichte paniek slaat me om het hart. Het idee dat Hij even niet bij me zal zijn, dat vind ik helemaal niks.
“Dat zie je vanzelf wel. Nee, niet de hele dag, maar ik vertel je verder niets” zegt Meester

De 5 minuten zijn op en het eten ook. Dan drinken we nog een glaasje rosé en mag ik heerlijk met Meester onder een warme douche. Daar wrijf ik mijn naakte lichaam tegen het zijne en smeer zo alle douchegel uit over zijn rug met mijn borsten, terwijl mijn handen over zijn brede borstkast glijden.
Dan herhaal ik het tafereel aan de voorkant en glijd langzaam naar beneden, tot ik zijn harde pik tussen mijn borsten voel glijden.
“Goed wassen daar, teefje” zegt Meester
“Ja Meester” zeg ik en dan neem ik zijn pik nog even diep in mijn mond.
Zijn handen glijden over mijn lichaam en wassen mij ook overal even goed. Mijn borsten, mijn billen en mijn gladde kale kut.
Dan verzanden we in een diepe innige tongzoen. Weer voel ik tranen, tranen van emotie. Wat houd ik van deze man.

Na een heerlijke douche vallen we samen in slaap, in bed. Deze beproeving heb ik redelijk doorstaan, zegt Meester.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*