Ontmoeting met mijn Meester deel 10 (fantasieverhaal)

lees de andere delen

Ik vang een glimp op van zijn pik en die is hard.
Dan moet ik op mijn handen en knieën gaan zitten. Mijn benen gespreid.
Wel gedoseerd schopt hij tegen mijn kut aan.
Hij begint zachtjes en gaat steeds wat harder. In het begin is het alleen maar heel erg geil, maar dan gaat het steeds meer pijn doen. Steeds meer en meer. Ik voel dat mijn kut blauw wordt. Dat kan niet anders.
Maar tegelijkertijd is het zo geil, dat Hij tegen mijn kut aan het schoppen is, dat ik er super nat van word.
“Meester” roep ik uit in mijn opwinding
“Oh ja ? Net was ik nog een Klootzak toch?” vraagt Hij
“Sorry Meester” zeg ik
“Wat zei je daar? Dat hoorde ik niet goed” liegt Hij
“Sorry Meester” zeg ik nogmaals
Weer een flink schopje tegen mijn kut.
“Ik hoor niks” zegt hij nog een keer
“SORRY MEESTER!” zeg ik nu hard
Weer een flink schopje tegen mijn kut. Deze is best pijnlijk.
“Auwwwwwww” roep ik uit en tranen dringen nu door in mijn ogen.
“Ik ben niet doof. Had je heus wel gehoord! Wilde het gewoon drie keer horen” zegt Hij en lacht kort om zijn eigen grap.
Ik voel me zwak. Al die tijd geen eten. Trek heb ik niet eens meer. Dat is weg. Ik denk terug aan vroeger, toen kon ik altijd al heel goed zonder eten. Vaak voelde ik me beter als ik niet at als wel. Energieker.
Toch een paar dagen zonder eten begint me wel al op te breken. Een klok hangt hier ook niet. Heb geen idee hoe laat het is. Weet ook niet wanneer ik weer wat te eten of drinken kan verwachten.
Daar lig ik op de grond, mijn armen om mijn bovenbenen geslagen. In foetushouding. Klein, naakt, vies. Meester staat achter me, groot, sterk, aangekleed, machtig. Het liefste zou ik ter plekke door de grond zakken, maar ik kan niet lager, lager dan dat ik nu ben.
Daarom trek ik mijn benen verder op, mijn knieën richting mijn neus. Alsof ik mezelf zo onzichtbaar maken kan.
Meester zijn blik is ondertussen geen seconde van mijn lijf geweest. Hij aanschouwt mijn kwetsbare naaktheid met plezier.

Dan loopt hij even weg. Hij rommelt wat. Ik sluit mijn ogen, alsof ik mezelf zo weg maken kan, van wat gaat komen.
En dan voel ik een zweep op mijn lijf neerkomen. “flats, flats, flats” , de zweep raakt mijn naakte lijf overal. Eerst niet zo heel hard, dat valt mee gelukkig. Langzaam warmt mijn huid wat op. De klappen, die nog steeds even hard zijn, voelen steeds scherper. De klappen worden daarna ook nog eens harder. Sommige plekjes worden vaker geraakt dan andere plekken en die gaan ’t meeste zeer doen.
“ah”
“auw”
“AHahahhhh” kreun ik.
Een tik die mijn kut raakt, maakt dat ik mijn benen wil strekken. Op het moment dat ik mijn benen strek, raakt hij mijn kut vol van voren.
Ik draai me op mijn buik. Hij raakt mijn billen venijnig. Ik kruip op en in elkaar gedoken op de grond. Hij duwt me met zijn schoenen om en raakt me voor op mijn boven benen. Het uiteinde kwam neer op mijn dijen. Venijnig. Zo venijnig dat ik mijn tranen niet meer kan bedwingen.
“Auwwww” schreeuw ik huilend uit. Nu kijk ik pas voor het eerst op naar Meester. Alsof ik hoop zo genade te kunnen krijgen.
Ik schrik van de blik in zijn ogen. Ijskoud, vastberaden, meedogenloos. Hier hoef ik niet op genade te rekenen.
“neeeheeee” schreeuw ik uit in mijn pijn en nee is niet ons stopwoord, want nee roep ik vrij snel als iets pijn doet of me niet zint.
De angst voor de pijn wordt hier groter dan de pijn zelf, want wanneer zal hij stoppen? Stopt hij nog wel als ik dat wil?
Hier ben ik in een vreemd land, bij mijn verse verloofde. Ver van mijn familie. Ik heb hier geen verplichtingen. Alleen annadel en Leo zijn er, maar ik heb ze al even niet gezien.
“Fláts!” De zweep komt ongenadig hard neer op mijn borsten. Ik kijk en zie Zijn voeten, heb ik zo wild gesparteld dat ik nu hier lig met mijn hoofd? Ik weet het even niet meer, hoe ik hier kwam.
Mijn borsten zijn minder gevoelig, dus ik blijf even zo liggen. Hopelijk een tel om op adem te komen.
“Flats” weer gaat die zweep over mijn tieten en weer en weer en weer.
Hij weet precies wat ik kan hebben en wat niet. Dat blijkt, want de rust was van korte duur. Het uiteinde van de zweep raakt mijn tepel, heel gemeen.
Die zijn zo gevoelig, dat ik soms wilde dat ik ze niet had.
Grappend heeft Meester het er ooit over gehad, om ze er maar af te snijden.
“JA graag!” had ik zelfs overtuigend gezegd. “Dan ben ik van die rotdingen verlost. Mijn hemel wat zijn ze gevoelig”
“AUWWWWW Neeeeeeeee” roep ik uit en mijn tranenstroom is niet meer te stoppen. Ik duik weer in elkaar en het zwepenspel gaat weer van voor af aan verder. Hij raakt me waar Hij me raken kan en ik spartel alle kanten uit in een poging om deze nare klappen te ontwijken.
Dan wilde ik dat ik vaststond, dan kon ik dit niet doen. Het is vermoeiend het spartelen, ik raak buiten adem. Toch reageert mijn lijf onverminderd heftig op de klappen en blijf ik spartelen als een vis op het droge.
“Meester. Meeeheeeesterrrrr” Huil ik “AlstUblieft Meester. niet meer!! Niet meer!!!”
Hoort Hij me wel? Wil ik wel opgeven? Nee, dat wil ik niet. Dan voel ik me zo’n slappeling en een mislukkeling, als ik weer moet vragen om te stoppen voor Hij zelf vindt dat Hij klaar is.
Gelukkig is het een vrijstaande woning en is de ruimte goed geïsoleerd. Ik kan daar huilen wat ik wil en schreeuwen ook wat ik wil, zonder dat buren ons horen.
Mijn hoofd wend ik naar achteren, richting mijn rug, terwijl ik op mijn zij op de grond lig. Huilend als een klein meisje. Mijn haren plakken in mijn gezicht door de tranen. Mijn lichaam gloeit.
Steeds als ik denk dat ik even adempauze krijg, voel ik weer een gemene klap aankomen op een gevoelige plek. Waardoor ik weer overminderd door ga met huilen.
“Meeheester” huil ik. “Meester, toe, alstUblieft Meester, neeeeeee!!!”
Het lijkt of Meester mijn smeekbedes niet hoort.
Ik wil mijn hoofd weer terugbuigen, richting mijn borst, maar dan voel ik dat het klem ligt tussen zijn voeten. Het voelt lekker en geborgen. Ik ruik de geur van het leer van zijn zwarte stevige schoenen.
Mijn ademhaling versnelt, opwinding, ik snuif de geur diep in mij op, met korte diepe ademteugen.
Meester slaat onverminderd door op mijn lijf. Ik kan nu alleen nog maar met mijn benen heen en weer draaien en mijn armen gebruiken, wat niet handig is, want een klap op mijn armen doet alleen maar meer pijn als op de rest van mijn lijf.
Hij verschuift zijn voeten iets meer, naar elkaar toe. Zo lig ik echt klem met mijn hoofd tussen zijn voeten. Dan verschuift hij ze nog iets meer, zodat zijn voet strak tegen mijn keel aanstaat.
Daarmee houdt hij mijn kin nog meer naar achter en voelt het alsof ik in een stevige klem lig met mijn hoofd. Ik kan geen kant meer op. Als ik mijn ogen open, zie ik alleen het andreaskruis in de verte. Wazig, door mijn tranen heen.
Behalve de klappen, voel ik nu ook de druk van zijn schoenen op mijn keel. Het is alsof ik bijna geen lucht meer krijg.
Ik wil bewegen, weg van de klappen, weg, maar dat kan niet, want dan ben ik bang dat ik stikken zal.
Dit stukje overlevingsinstinct zorgt ervoor dat ik ineens wel kan blijven liggen en de klappen minder hard aankomen.
Hard huilen lukt me niet meer. Ik kan alleen maar zo stil mogelijk blijven liggen en af en toe wat kermen.
“Meester” zeg ik nog onverminderd “Meester” “Meester toe” “stop toch alstUblieft” “heb medelijden Meester”
Meester lijkt geen medelijden te hebben. Integendeel, Hij spuugt op mijn lijf. Ik voel de klodders spuug neerkomen op de striemen die hij zojuist geslagen heeft. Dat prikt.
Hij slaat door en dan zak ik weg in space. Heel diep, door de honger en emotie en de klappen zak ik ineens weg.
Langzaam voel ik mijn lichaam verslappen en zak ik diep weg in ‘lala’-land.
Meester merkt het gelijk op.
“Mooie timing, dat was precies de tijd die je weigerde om mijn pis te drinken”
Ik hoor hem in de verte tegen me praten, zijn stem klinkt anders. Het dringt niet echt tot me door.
Ben ik het nu die het zo precies op tijd doet, of heeft Hij alles zo onder controle?
Dat denk ik als een dronkenman. Zwevend tussen hemel en aarde in. Soms kom ik wat meer bij en dan zak ik weer dieper weg.
Een dekentje valt over me heen. de hoekjes worden recht getrokken. Meester zit naast me neer en opent een blikje frisdrank.
“Als je bij bent, mag je wat te drinken” zegt Hij “Als je op tijd bent tenminste” zegt Hij er lachend achteraan.
Drinken? Wie denkt er nu aan drinken, bedenk ik me en ongemerkt smak ik wat met mijn mond en proef ik nog zijn ziltige urinesmaak in mijn mond.
“Dat was lekker teef” Zegt Meester tevreden
Dan open ik langzaam 1 oog en lukt het me om al wat te murmelen.
“uhmmmmm” murmel ik
Het beeld om me heen is wazig, maar Meester is dichtbij me, dat wilde ik weten. Meer niet.
Weer zak ik even wat weg.
Meester wrijft over het dekentje heen.
“He mop, schiet ’s op” zegt Hij zachtjes tegen me.
“Wil je wat vertellen. Vanavond mag je lekker dellen”
Weer open ik langzaam 1 oog en mijn andere opent nu ook voorzichtig. Het gedempte licht doet pijn aan mijn ogen.
“uhmmm???” murmel ik.
“ Ja. Heb wat spannends in de planning staan” zegt Hij glunderend. “Ja echt lekker hoor” zegt Hij al voor genietend.
“Hoop dat jij er ook zin in hebt en anders, tja, dan hoop ik dat je van jouw probleem niet het mijne gaat maken” zegt Hij serieus.
“Huh? Nee Meester” zeg ik zacht, alsof ik nu weerstand zou kunnen bieden tegen wat dan ook.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*