Onschuldig of schuldig: 3. De ondervraging

De weg naar het politiebureau wordt in stilte afgelegd. Ik zit alleen achter in de auto. De twee mannen voor in en ik word constant in de gaten gehouden. Ik vertrouw de blikken niet, ze zijn niet te peilen en de blikken maken me wat……bang niet zo, eerder onrustig.

Hé wat raar, we rijden niet naar het politiebureau maar de andere kant op. Hier klopt iets niet. Ze rijden verkeerd. En net als ik er iets over wil zeggen, kijkt de man op de passagiersstoel naar mij en zegt. We gaan naar een dependance, het bureau krijgt een beurt. We zijn er zo.

Nog geen 5 minuten later stoppen we voor een depot en word ik uit de auto gehaald. Ik had zelf geprobeerd om er uit te gaan, maar werd gehinderd door een kinderslot op de deur. Ik word bij de arm genomen en mee het depot ingenomen.

Binnen zie ik dat er meerdere politieauto’s staan maar ook busjes en gewone auto’s. tis een soort van garage, dus het kan goed een dependance zijn waar we nu zijn. Ik word een kantoor ingeduwd en gesommeerd om plaats te nemen. De ene agent gaat achter het aanwezige bureau zitten en de andere staat achter mij, wat ik helemaal niet prettig vindt.

Zo, dametje. Vertel maar eens waarom jij de beide mannen dat steegje ingelokt hebt en je hebt laten zien aan hun. Wat!!! Ik hun gelokt heb, me heb laten zien!!!! Wat een belachelijke veronderstelling. Ik liep in de Langestraat en keek winkels. Ik kwam net uit een boekenwinkel en werd vanuit het niets meegetrokken het steegje in.

Ik heb niks verkeerds gedaan en me zeker niet laten zien aan een stel vreemde mannen. Zonder het te merken ben ik half opgestaan en een flinke klap op de tafel brengt me weer bij mijn positieven. Zitten blijven jij! Het klinkt hard en gemeen en ik val op mijn stoel terug en kijk met grote ogen naar de agent. De andere agent zegt tegen mijn ondervrager, kan het niet wat rustiger, je maakt haar nog bang zo. Ik kijk dankbaar naar hem om , maar de stem van mijn verhoorder klinkt hard en dwingend en ik kijk weer snel naar hem en houd mijn mond dicht.

Ik vraag het nog 1 keer, meisje en als ik dan nog geen bevredigend antwoord heb, ga ik het anders en harder aanpakken. Begrijp je me, meisje? Het huilen staat me nu nader dan het lachen en ik zeg bibberend dat ik het begrijp. Alleen ……..wat nu alleen, wat moet je nu weer? Ik had mijn Mee….mijn vriend zou hier zijn hij is ook een advocaat en ik heb daar toch recht op?

Freek kijk even of de vriend van Karin er is en breng hem mee als hij er is. Ik hoor Freek weg lopen en de deur door gaan. De deur valt met een harde klap in het slot en ik spring op alsof ik gestoken ben.

De andere agent is opgestaan en is nu voor me op het bureau gaan zitten, heel erg dicht bij mij. Ik krijg het er benauwd van en schuif ongemerkt (voor mij dan) op mijn stoel terug.

Zo, meisje, nu gaat het even tussen jou en mij. Vertel me wat ik wil weten en ik laat je gaan en je kan met je advocaat mee naar huis. Maar ik HEB het niet gedaan. IK ben het slachtoffer en niet omgekeerd. U moet me geloven dat ik het niet was. Het gezicht van de agent is nu heel erg dichtbij en ik probeer terug te deinzen want ik vind hem ontzettend intimiderend en hij boezemt me angst in. Zeg op meisje en zeg het snel of anders……..

De agent is zo dichtbij nu, dat ik zijn adem kan ruiken en die ruikt aangenaam lekker. Pepermunt met een vleugje…..mint volgens mij. Hoe zou hij zoenen. Ik schrik van mijn eigen gedachte en de agent, die mijn gezichtsuitdrukking ziet, kijkt even geamuseerd , maar veranderd zijn gezichtsuitdrukking in een fractie van een seconde. Vreemd…….

Ik was het niet , agent, echt niet ik heb het niet gedaan. Zij waren het ik niet. Ik weet niet wat voor bewijs u hebt, maar ik kan het weerleggen, ik weet het zeker. Ik zeg het flink, maar voel me alles behalve flink.

Ik hoor de deur open gaan en ik hoor agent Freek zeggen, niemand te zien! mag ik hem dan alstublieft bellen en het adres doorgeven. Mag het aub?

Goed bel hem en geef dan je telefoon aan agent Freek, die zal het adres doorgeven. Vlug haal ik mijn telefoon uit mijn tas en toets weer het nummer van mijn Mr in. Wederom neemt hij gelijk op en vraagt waar ik ben, want hij is op het bureau en die is gesloten……ik zeg mijn Mr even te wachten en geef mijn telefoon aan agent Freek, die daarna de kamer uitloopt.

Het bewijs meisje, wij hebben bewijs en jij , kan jij het bewijs geven dat je onschuldig bent?

 

Dit verhaal is geschreven en ingestuurd door Missie I. (contact via de redactie)

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*