Domspace: Spelen in de bubbel

en hoe ik het heb verneukt

Mijn naam is Maarten en ik ben een sadist.

In koor: Hallo Maarten

Na een publiek spel krijg ik regelmatig de vraag wat ik er nou uit haal. Wat maakt het spel voor mij nou leuk. Waarom geniet ik er zo van om iemand pijn te doen? Om heel eerlijk te zijn: De pijn alleen is voor mij niet genoeg. Bij lange na niet.

Als ik speel wil ik angst kunnen proeven, wil ik bepalen hoe veel paniek iemand voelt. Wil ik iemand naar duistere plekken meenemen waar alles vreemd en onbekend is. Wil ik iemand naar het randje van haar emotionele grenzen brengen. En als we daar zijn is het alsof je iemand die bij een afgrond staat een klein duwtje geeft. Niet genoeg om te vallen, wel genoeg om dat gevoel te geven dat je op het punt staat te vallen.

Die angst, die paniek, die verwarring, die frustraties, dat verdriet. Dat is allemaal echt. En als dat er is kan ik het bijna drinken. Betrap ik mezelf er soms op dat ik probeer het uit de atmosfeer te inhaleren, mezelf erin wil wentelen en het daadwerkelijk uit de lucht probeer te pakken. Dan geniet ik.

Van binnen voel ik een duistere aanwezigheid. Die zit daar als een gekooid dier, een monster. Als ik speel dan voer ik dat wezen. Dan zet ik de kooi op een kiertje. Niet genoeg om het te laten ontsnappen, wel genoeg om het wezen naar buiten te laten klauwen. En hoe meer ik dat wezen voer, hoe meer ik proef van die paniek en angst, hoe sterker het wordt.

De uren voordat ik ga spelen, soms zelfs de dagen voor ik ga spelen, kan ik het al voelen. Dan begint mijn spel eigenlijk al. Kleine opmerkingen die ik terloops maak, waardoor ik merk dat de spanning bij haar stijgt. De angst al een beetje tevoorschijn komt. Alsof het spel een zwembad is gevuld met al die emoties, en ik het water al ruik. Al voel hoe het zal zijn als ik erin duik, en het water me omsluit.

Ik kijk waar ik haar vast ga zetten. Ik merk dat mensen kijken wat ik doe. Ik verken het jachtgebied, al ben ik er zo vaak al geweest. Zij ziet het ook, en de spanning is te zien op haar gezicht. Ze weet niet wat er gaat gebeuren, zelfs ik weet niet wat er gaat gebeuren. Het spel is elke keer weer anders, is afhankelijk van hoe sterk ze is en wat ze aan kan. De nuances in haar reacties die mij vertellen hoe ik dat wezen zoveel mogelijk kan voeren.

Muziek is voor mij enorm belangrijk in een spel. Muziek geeft mij nog meer mogelijkheden om te spelen met haar verwachtingen. Ik weet van tevoren wat er uit de boxen zal klinken, maar hoe ik daarop speel is altijd een verrassing. Als de eerste noten klinken die mij vertellen dat mijn scene gaat beginnen, dat het voeren gaat beginnen, is ook de bubbel daar.

Meestal weet ze het niet. Ze weet dat we gaan spelen, maar het wanneer is altijd onbekend. Dit keer doe ik haar onverwachts een blinddoek om, duw ik haar achteruit door de zaal naar het jachtgebied. Ze is bang te struikelen, bang voor wat er komen gaat en bang dat het niet goed zal gaan. Goed zo. Zelfs ik ben bang voor wat er in mij zit. Maar ik kan het aan.

De bubbel is nog groot, iedereen is er nog. Maar hij krimpt al. De mensen die er zijn beginnen wazig te worden. Stemgeluiden vervagen en het publiek is niet langer menselijk, maar gewoon decor. Ik maak nog oogcontact met de DM, geef aan of de muziek in orde is. Soms zoek ik nog contact met iemand anders, maar vaak is het al te laat. Ze zijn verdwenen in de omgeving en de bubbel waar ik in zit is kleiner geworden.

Ik weet dat ze probeert in te vullen wat er komt. Als ze verwacht dat ik begin dan begin ik nog niet, verwacht ze dat ik niet begin dan komt de eerste aanraking. Verwacht ze dat ik niet doe wat ze verwacht dan doe ik het juist wel. Ik heb haar midden in de zaal aan het plafond vastgezet, kan om haar heen lopen en zie elke beweging. Ze is kwetsbaar en bang. Genieten

Ze is van mij nu. Een prooi die gevangen is in mijn bubbel. De zaal is verdwenen, geluiden hoor ik niet meer. Alleen nog muziek, ademhaling en zacht gesnik. Niet eens een jager en een prooi, eerder een opgesloten speeltje en een sadistische entiteit die niets geeft om haar genot. Ik voel me machtig, voel hoe het duistere wezen in mij me kracht geeft. Tegen de kooi ramt van ongeduld, honger heeft.

Ik begin, en met alles wat ik doe, maar nog meer met alles wat ik niet doe, gaat de kooi iets verder open. Ik wil meer, maar dwing mezelf om op te bouwen. Ik weet dat als ik nu probeer te pakken wat ik wil, het spel kapot gaat. Dat ze op zal zijn en niet meer zal geven wat ik zo graag voel.

Tijdens het spel weet ze dat ik te ver kan gaan. Ik weet dat ik te ver kan gaan. Dat voegt zo onbeschrijfelijk veel toe. Er is alleen nog focus, de muziek draagt de zweep en we spelen in een vacuüm los van de wereld. Geen regels, alleen het gevecht met wat er in mij zit. Net niet verloren raken zodat ik kan zorgen dat het wezen niet te ver gaat, haar steeds verder naar de rand duwt. Ik eruit kan halen wat erin zit.

Ze schreeuwt, vloekt, praat en smeekt. Maar ik hoor niets. Heb het gevoel in haar lichaam te zitten, haar te besturen als een marionet die alles voelt en doet wat ik wil, hoe veel ik wil en hoe erg ik het wil. Tijd bestaat niet, we zijn alleen in het niets en ik bepaal alles. High, onder invloed van mijn eigen macht.

Normaal bepaal ik wanneer het stopt. Wanneer ik genoeg heb kunnen drinken van haar emoties, wanneer het wezen in mij voldaan tot rust komt. Niet dit keer. Ik hoor niets, maar ik voel het wel. Ze heeft rood gezegd. Met een klap duw ik het wezen terug in zijn kooi, deur op slot. Sta ik naast haar, zeg dat ze het goed heeft gedaan. Ze staat stijf van de spanning en ik klik de paniekhaken los die ik aan haar boeien had bevestigd. De wereld die weg was verschijnt langzaam aan weer, en ik neem haar mee naar een plek waar we kunnen landen.

Het was een heerlijk spel en ik zeg haar dat ik trots ben dat ze rood heeft gezegd, dat ze me heeft geholpen te zorgen dat het spel niet te ver is gegaan. Dat ik haar terug heb kunnen trekken van die afgrond en weer mee heb kunnen nemen naar de wereld waar we in leven.

Later die week het eerste signaal. Ze ligt op bed en ik wil erbij gaan liggen. Dan zie ik dat er een spaans rietje op de grond ligt. Ik raap het op om het netjes weg te leggen, en met dat ik overeind kom zie ik dat ze in paniek bijna tegen het plafond aan zit. Als ze mijn verbaasde gezichtsuitdrukking ziet en door krijgt dat er niets gebeurt moeten we lachen.

Maar met dat de weken verstrijken gebeurt het vaker. Ik ben gek op paniek ja, maar alleen als ik het wil. Als dat stukje van mij dat daar zoveel genot uit haalt volgegeten in zijn kooi zit opgesloten kan een mindfuck leuk zijn, maar een paniekaanval wanneer dat niet nodig is niet. Ze is bang geworden, en die angst heeft haar vertrouwen in mij vertroebeld.
Ik heb haar niet bij de afgrond weggetrokken. Ze is erin gevallen, en ik ben haar beneden weer tegen gekomen.

Rood was te laat. We speelden een spel en ditmaal hadden we beiden verloren.

Dit spel is inmiddels al een half jaar geleden. Ik ben boos geweest, gekwetst en teleurgesteld. In mezelf, dat ik haar niet zo goed had gelezen als ik dacht. Dat ik niet door had dat het te ver ging. In haar, dat ze door wilde gaan toen het op was. Dat ze niet eerder rood had gezegd, en zo ons spel had beschermd. Het spel, de D/s die zo belangrijk is in onze relatie.

Maar de schuldvraag is niet belangrijk. We waren er beiden bij, en ik had de verantwoordelijkheid. Het was aan mij om haar grenzen te bewaken en dat heb ik nagelaten. In het Engels noemen ze een stopwoord een safeword. Emergency Stop zou een beter woord zijn. Ik speelde met haar emoties, duwde haar steeds iets verder, zorgde voor verwarring – en toch ging ik ervan uit dat ze wel haar grenzen zou herkennen. Stom.

Godzijdank is onze relatie sterker dan dat, en is er meer dan alleen onze D/s. Samen zijn we weer begonnen met stapjes maken, winnen we het vertrouwen weer terug. Niet zonder hobbels, en ook het praten met een coach is daarbij van onschatbare waarde om onze gevoelens naar elkaar te kunnen vertalen.

Het spel is niet meer wat het was maar ik merk dat we groeien, dat we er weer komen. Als we spelen zitten we weer samen in die bubbel, en we mogen trots zijn op wat we hebben bereikt – en geleerd. Ik zeg altijd dat je nooit terug krijgt wat er ooit was. Maar wat ervoor in de plek is gekomen is beter. We zijn gegroeid en komen samen weer op nieuwe, niet bestaande plekken. We komen eruit en we groeien door. Ik hou niet van je omdat alles altijd goed is, ik hou van je omdat we ook de mindere tijden samen aankunnen. Bedankt daarvoor Sas.

Voor de lezers: Ik had het moeten weten. Mind Play is niet safe, sane en consensual. Mind Play is RACK: Risk Aware Consensual Kink. En die awarenessdat het consent kan vertroebelen als je speelt met de psyche van een ander lijkt vanzelfsprekend, maar daar had ik toch dit leermoment voor nodig. Wat ze ook zeggen, een stopwoord is geen safeword. Slechts een hulpmiddel, en zeker niet zaligmakend.

Over KapiteinG 21 Articles
Dom, Poly, sensation play, impact play, mind play, edge play, consensual nonconsent, events, Fetish Club 78, Fetlife: https://fetlife.com/users/1065535
Contact: Website

1 Trackbacks & Pingbacks

  1. De weddenschap: BDSM is (g)een spelletje!

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*