Hondje spelen, een modern sprookje

veer

Niet lang geleden….. Nou ja niets is lang geleden. Het voelt alsof alles nieuw is, alles vers, alles net geboren. Wacht, ik begin opnieuw.

Er was eens een klein jong hondje dat geboren was in het lichaam van een jongetje. Maar het hondje werd door mensen opgevoed als jongetje. Het jonge hondje leerde zindelijk te zijn, het leerde met bestek te eten. Het leerde lezen. En het leerde zelfs, later toen het groot werd, te schrijven en teefjes te dekken. Het jongetje werd uiteindelijk een volwassen man die een rijk en gelukkig leven leidde. Maar hij wist zelf niet dat hij eigenlijk een hondje was.

Ja, ik heb het over mijzelf. Meesteres leert mij zoveel dingen. Trots te zijn op mijn onderdanigheid. Zien dat haar veters los zitten en ze te strikken zonder dat Zij daarom vraagt. Maar het aller- allerbelangrijkste wat Zij mij heeft geleerd is dat Zij mij heeft laten inzien dat ik eigenlijk een hondje ben.

Ik vind het niet erg dat ik in een mensenlichaam geboren ben. Er is nog tijd en gelegenheid genoeg om hondje te zijn. En in feite leef ik nu ineens ook langer. Want ik leef nu hondenjaren, want zelfs als ik nog maar 5 jaar te leven zou hebben, zijn dat er in feite 35. Tel uit je winst, hondje!

Iedereen ervaart puppy play natuurlijk op zijn eigen manier. blijf dat vooral doen. Ik ben geen deskundige. Ik weet alleen hoe het werkt voor Meesteres en mij.  Eigenlijk is het een heel diepe ervaring van trouw en toewijding. Iets wat je niet echt kunt beschrijven, maar wat je helemaal van binnen ervaart. Maar op het moment dat wij er mee begonnen voelde ik al mijn barrières doorbroken worden. Ik voelde me vrij om van Meesteres te houden. Van Haar te houden op een totale manier die – inderdaad – honden hebben voor hun baasje. Het raakt mij zo diep dat ik er soms tranen in mijn ogen van krijg en een brok in mijn keel. Een hondenbrokje.

 

32859046_mGisteren hebben Meesteres en ik gedineerd bij  vrienden. Halverwege droeg Zij mij op als een hond verder te eten van een bord op de grond. Zodra ik die positie innam, zodra mijn gezicht het eten raakte, hoe meer ik knoeide, smakte en kwispelde,  met mijn gezicht naar beneden en mijn kont omhoog, des te makkelijker het werd om te ervaren wie ik ben, ik bedoel wat ik ben. Een klein hondje dat in totale aanbidding aan de voeten van zijn Bazin ligt. Het heeft niets met vernedering te maken maar alles met bevrijding. Maar misschien kan ik beter het hondje aan het woord laten:

Woef!

 

_luckyman_ is schrijver van het boek: “mijn zwakte is mijn kracht”, gedichten over femdom en bdsm.

 

1 Reactie op Hondje spelen, een modern sprookje

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*