Twee Witte Uniformbloesjes

Ik ben het middelpunt van een opstootje. De ene blonde agente in de witte blouse met de blauwe epauletten buigt zich over mij. De ander heeft haar knie in mijn rug en drukt mijn hoofd hard op het asfalt. Het ratelende klikken van de sluitende handboeien achter mijn rug is geen geluid maar een gevoel. Dat gevoel flitst door mijn ruggengraat omlaag en schiet door mijn ballen, vult mijn zak met kleine, blije prikjes….  Ik ben getemd en vernederd. De meeste omstanders zwijgen. Een enkeling schreeuwt een verwensing. Ik worstel nog wel maar alles is blond om mij heen. Het is blond voor mijn ogen, ik hoor een blonde stem en ik ruik gesteven witte mouwtjes. Ja ik ruik haar geur. Ik word over de grond gesleept en ruik haar frisse zeep. Zij heeft een arm om mijn keel geslagen, die arm trekt aan mijn hoofd. In de worsteling komt mijn gezicht tegen haar schoot. Voor de eerste en enige keer in mijn leven ben ik vlakbij een warme blonde politiekut maar ik kan er niet bij… Ik rek me uit maar ….. ik red het net niet.

Op het bureau word ik door de agentes in een cel gesmeten. Ik lig geboeid op de grond. Zij hebben me overweldigd. Nu snak ik ernaar onderworpen te zijn aan hun blonde wereld. Om in het keurslijf van de blonde politieagentes-procedures geperst te worden. Opgeschreven, genoteerd, gefotografeerd, onderzocht, gekeurd, vernederd, bespot, genummerd, gelabeld, geprijsd, verkocht, veroordeeld, opgesloten, geketend, gearchiveerd, vergeten, zoekgeraakt en onvindbaar gemaakt in het systeem van de blonde paardenstaarten. Hun kantoor ruikt naar blonde kut. Het ruikt er naar documenten en dominantie. Naar het verlangen jezelf te vingeren op het toilet. Het ruikt er naar het onderlichaam dat ze soms aan het eind van een koude dag zachtjes tegen het warme kopieerapparaat aandrukken. Ik bedenk dat allemaal met mijn handen op mijn rug geboeid. Of het waar is weet ik niet. Zijn het misschien alleen mijn koortsige verzinsels? Ik heb bloed in mijn mond, een wond op mijn voet.. Ik ben dankbaar.

Ik hoor een blond gesprek op de gang maar versta de woorden niet. Een van de agentes lacht. Haar stem is helder als een klaterend bergbeekje. Ik stel me voor hoe haar paardenstaart over het kraagje van de witte uniformblouse hangt. Het geluid van de twee vrouwenstemmen zingt rond in mijn hoofd, doet me suizebollen, maakt me high. Ik voel liefde en verlangen. Ik voel de ijzeren greep van de handboeien achter mijn rug.Ik zit vol verwachting op mijn knieën met mijn gezicht naar de deur van mijn cel. Niemand komt mij halen. Maar het maakt niet uit want ik kan niets meer. Mijn ballen zijn kapot geschopt. Ik ben geen gevangene meer, maar slaaf. Geen man meer, maar een procedure die zich als een nummer zal laten verwerken in de administratie van het Nieuwe Koninkrijk van blonde paardenstaarten. Het is een bevrijding. Ik ben gelukkig. De Godinnen zijn onder ons. Zonder hen ben ik verloren.

_luckyman_  is schrijver van het boek: “mijn zwakte is mijn kracht”, gedichten over femdom en bdsm.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*