Harder sneller dieper

Ik heb vroeger marathons gelopen. Maar de wedstrijden waren voor mij bijzaak. Het ging me niet om het wereldrecord. Het ging me om het trainen. Het ging me om het lopen door verlaten straten. Het gaf niet hoe laat het werd en hoe koud of warm.  Hoe lang het duurde voelde ik niet. Maar ik voelde me zweven in de donkere stedelijke ruimte, als een verkenner op weg naar onbekende planeten. Als het begon te regenen, leek het of ik stilstond en de ramen van de huizen  voorbij kwamen. Er was ruimte en er was lucht. Ik ademde afstand in. Ik brieste als een paard.

Na een tijdje werd het dan altijd stil en donker in mij en dan begon ik geleidelijk van binnen warm te worden. Kleine gloeiende kooltjes vatten vlam en verwarmden mij zachtjes. Mijn vuur begon mij langzaam te bedwelmen. Het ging me niet om de afstand, het ging niet om de tijd, het ging erom het vuur te voelen en te weten dat je verbrandt.

Nu doe ik het met sport rustiger aan. Maar ik ben me gaan realiseren dat ik extreem hardlopen eigenlijk als een hard spel heb ervaren.  Het is begrijpelijk dat daar veel overeenkomsten tussen zitten. Adrenaline, endorfine….. Het gaat niet om het fysieke effect, maar om de beleving daarvan.

Want voel maar: Meesteres legt aan en de zweep knalt, snijdt, brandt. Het vuur likt mijn huid. Ik ga weer naar de rand waar het stil wordt in mijn hoofd. Ik voel de druk van de slagen nog wel, maar het brandt en snijdt steeds minder en langzaam weet ik dat ik het knallen niet meer hoor. Voel ik nog wel wat? Kleine gloeiende kooltjes beginnen te gloeien in mijn maag, mijn borst, ja zelfs in mijn hoofd. Meesteres kijkt mij aan en ik herken hetzelfde vuur.  Haar ogen gloeien, haar blik verschroeit mij. Mijn lichaam voelt als een vormeloze klomp vlees. Zij is zoveel wijzer dan ik. Zij haalt mij naar de kant. De wedstrijd is gelopen.

_luckyman_ is schrijver van het boek: “mijn zwakte is mijn kracht”, gedichten over femdom en bdsm.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*