Zusjes verjaardag deel 2 (fantasieverhaal)

Lees de andere delen

Schrik, blijdschap, angstig op wat komen gaat, maar bovenal ook verlangend naar Zijn aanblik.
Lachend stappen ze door de woonkamerdeur naar binnen.
“Meester!” zeg ik blij.
“Wat is dat?” vraagt Hij en wijst met zijn hand kordaat naar de grond.
“Ben je even niet thuis, zitten ze gelijk op de bank. Het zijn net katten, die doen dat ook altijd.” zegt Meester Silbi tegen Meester Leo.
We moeten lachen om deze opmerking. Het is wel waar, katten doen dat inderdaad ook altijd.
“Zijn ook poesjes.” zegt Meester Leo grijnzend.
“Poesjes? Ze lijken poesjes, zijn ze niet, niks van waar.” zegt Meester Silbi lachend.
“Tijgers.” zegt Meester Leo.
“Ja, dat lijkt er meer op, wilde poezen.” Zegt Meester Silbi.

De Meesters hebben behoorlijk wat spullen bij zich. Ik word met de seconde nieuwsgieriger.
“Kom hier, slet” zegt Meester tegen me. Kruipend kom ik naar hem toe en houd halt bij zijn voeten.
“Heb wat voor je gekocht. Ik wil dat je er goed uitziet vanavond. We hebben een feestje.” Zegt Meester en hij zoekt een paar tasjes uit waar nieuwe kleding in zit.
Nieuwsgierig kijk ik erin.
“Wauw gaaf Meester, dank U wel.” zeg ik.
Meester zegt dat ik me op moet gaan frissen en snel doe ik wat Hij zegt. Na een half uurtje zie ik er spik en span uit. De nieuwe kleding zit perfect en ik heb make-up op gedaan en mijn haren geföhnd. Het is een strak jurkje met een paar palletjes erop. Niet te veel, net mooi. Een mooi decolleté en die hakken zijn geweldig. Meesters goede smaak verbluft me.
Voorzichtig ga ik op zoek naar Meester en dan krijg ik eindelijk te horen wat er is.
“Hier heb ik een cadeautje voor annadel, van ons twee. Ik wil dat jij het haar geeft.” zegt Meester.
“Oh is ze jarig!? Echt waar? Dat wist ik niet!” zeg ik.
“Nee dat kon je ook niet weten, dat mocht ze je nooit vertellen.” Verklaart Hij. Het is even stil en Meester vraagt dan hoe het ging die dag.
“Goed Meester, prima. Het was even schrikken toen U weg was, toen ik wakker werd.” biecht ik op.
“Okay en hoe ging het met de opdracht om niet te eten tussen al die hapjes? Heb je stiekem gesnoept?” vraagt Meester.
“Nee Meester, nee dat heb ik niet gedaan” zeg ik eerlijk, want ik heb niks van de hapjes gesnoept.
“je weet dat er camera’s hangen he? Door het huis heen?” vraagt Meester en Hij kijkt me indringend aan. Ik krijg het nu spaans benauwd.
“Dus je hebt niks op te biechten? Zeker?” zegt Meester.
Even zinkt de moed me in de schoenen en lijkt het me beter om alles op te biechten.
“Nee, Meester, ik heb niks op te biechten. Eerlijk waar niet” Lieg ik nu of het gedrukt staat. Het leek of de woorden uit iemands anders mond kwamen dan de mijne, of ik het mezelf kon horen zeggen, maar totaal niet wist wáárom ik dat zei.
“Prima. Ik wil dat je nu naar de woonkamer gaat en je mag op de bank gaan zitten. Dat mag je de hele avond vanavond, tot ik anders zeg. Er komt eerst familie langs en daarna komen er vrienden. Dan gaat het echte feest pas beginnen. Ik wil dat jij je dus netjes gedraagt. Je helpt annadel met het werk. Ik wil dat je er een fijne verjaardag van maakt voor haar, begrepen?” vraagt Meester doordringend.
“Ja, Meester dat heb ik begrepen.” antwoord ik. Even schiet het voorval met de appel weer door mijn hoofd. Achter me hoor ik Meester Leo en Meester Silbi smoezen met elkaar. Het bevalt me niks. Ze zouden het toch niet gezien hebben? Daar hadden ze toch geen tijd voor? Welnee, waren ze toch vast te druk voor. Ja, ik zie spoken en ik moet me niet zo druk maken en ach wat is nu een halve appel helemaal? Als Hij erover valt, dan zeg ik wel dat ik het vergeten was.

Ik zit net op de bank in de woonkamer als annadel binnenkomt in haar outfit.
“Wauw annadel, wat zie je er mooi uit” zeg ik, het is werkelijk waar adembenemend hoe zij eruitziet in het jurkje. Ook zij draagt een jurkje met wat palletjes erop, maar net even anders als ik en net een andere kleurschakering. Toch echt zusjes.
“Jij ook” zegt ze lachend.
Ik spring op en feliciteer haar.
“Gefeliciteerd, allerliefste zus, nog vele jaren.” zeg ik tegen haar, terwijl ik haar vol op haar mond kus.
Ze beantwoordt mijn kus vol en vraagt dan of ik mee kan naar de keuken om haar te helpen. Dat doe ik en dan blijkt dat het avondeten al bijna klaar is. Ik help haar met de laatste voorbereidingen en we dekken de tafel voor ons vieren.

“Uhm annadel voor we beginnen met eten? Mag ik even? Ik wil nog even wat zeggen. Dat ik heel erg blij ben dat ik hier mag zijn bij jullie. Dat jullie zo gastvrij zijn geweest om mij zo spontaan op te nemen in jullie huis. Ik ben er net een week en ik voel me zo thuis, alsof ik er al jaren woon. Vandaag is je verjaardag en dat wist ik niet, tot Meester het me net zei en Hij heeft ook een mooi cadeau voor je uitgezocht en dat mag ik je geven. Dus namens Meester en mij nog een keertje, gefeliciteerd lieve zus.” zeg ik tegen haar terwijl ik het pakketje overhandig.
Ze bedankt voor het cadeautje en maakt het open en daarin zit iets wat eigenlijk voor ons allebei is. Een hele mooie gouden armband, allebei precies hetzelfde.
In de ene staat ‘rachab’ gegraveerd en in de andere ‘annadel.’
“Het is de bedoeling dat jullie elkaars armband dragen, als een bevestiging van jullie zusjesband” zegt Meester Silbi
We slaken allebei een gilletje van blijdschap.
“Maar, ik ben toch niet jarig Meester.” vraag ik me af.
“We vieren jullie verjaardag tegelijkertijd. Het is niet nodig om je verjaardag apart te vieren, rachab. Je bent jarig, wanneer ik wil dat je jarig bent en dat is samen met annadel.” zegt Meester kordaat.
“Tweelingzusjes?” vraag ik glimlachend
“Tweelingzusjes.” zegt annadel instemmend.
“Okay” zeg ik, ik vind het prima. Mijn verjaardag vierde ik toch al nooit, dus ik ben al blij dat ik het nu samen met haar kan vieren.
annadel doet de armband bij mij om met haar naam en ik doe de armband met mijn naam bij haar om.
We geven elkaar een flinke knuffel en dan kunnen we eindelijk eten. Eindelijk… eten..
“zo rachab, eindelijk eten he. Het eerste van vandaag dat je eet” zegt Meester. De blik in zijn ogen bevalt me niks. Onheilspellend.
“Ja, Meester, ja, eindelijk eten. Hmmm.” zeg ik en duidelijk is dat ik deze keer gewoon samen met Meester mag eten, dus ik wacht ook niet langer af.
“slavin” zegt Meester Leo kortaf tegen annadel.
“ja Meester?” vraagt zij.
“Ik heb ook nog aan je gedacht. Kom eens hier.” Meester Leo pakt ook een cadeautje en geeft dat aan annadel.
“Gefeliciteerd slavin, Ik houd van je.”
“Dank U Meester” zegt annadel en haar Meester pakt haar bij haar kin en zoent haar op de mond.
Snel maakt annadel het pakje open en vindt haar lievelingsparfum erin, samen met een briefje.
“Oh mijn lievelingsluchtje, heerlijk! Oh en een briefje” zegt annadel. Glimlachend maakt ze het open.
“Wat staat erop?” Vraag ik me af nieuwsgierig als ik ben.

“We weten wat je gedaan hebt.” Leest annadel in haar gedachte

“Uh niks” zegt annadel en duwt het briefje snel weg.
“Ah kom nou? Mogen we het niet weten?” zeg ik plagend.
“Jawel, maar niet nu. Het is iets , uhh, tussen Meester en mij.” zegt annadel en snel praat ze erover heen.
“Ja, dat wil je wel weten he?” vraagt Meester Silbi met een grijns.
Meester Leo’s onheilspellende grijns, die ken ik als ik geen ander. Ik bedenk me dat het een bdsm-onderonsje is tussen annadel en Hem en dat het mij verder niet aangaat en ik ga ook nietsvermoedend verder met eten.
Mijn maag is al aardig gekrompen en heel veel eten kan ik ook niet. Het is wel erg lekker en ik was er wel aan toe. Eindelijk weer eens een normale maaltijd.
Ik bied aan om de toetjes te pakken, zodat annadel lekker kan blijven zitten. Het zijn toetjes met sterretjes. Ik heb het daar niet zo op, maar toch steek ik ze aan voor annadel. Ik verman me en pak het dienblad met de sterretjes. Ook al spatten de vonkjes alle kanten op en ben ik daar huiverig voor.
Het lijkt allemaal goed te gaan, tot ik vlak bij de tafel ben en een vonkje recht op mijn decolleté afschiet, alsof het zo moet zijn.
Ik slaak een gilletje en laat zowat het dienblad uit mijn handen vallen, wanneer Meester zijn hand uitsteekt en het toetje net op tijd redt.
“Kan je dan niks rachab?” zegt Hij met een grijns van oor tot oor.
“Ja, bedankt hoor Meester pfff,” zeg ik lachend. “Dat heb ik weer, dat vonkje ging recht tussen mijn tieten in, dat is toch geen toeval meer of wel dan?” Even vraag ik me af, waarom mij altijd dat soort dingen overkomt, maar Meester deelt de toetjes al uit en dus ga ik maar snel zitten.
Meester blaast zachtjes naar mijn sterretje, zodat de vonkjes alle kanten uitschieten.
“He verdorie! Rótzak!” zeg ik geschrokken, maar ook lachend, de vonkjes wegwuivend. Waarop Meester zijn notitieboekje uit zijn binnenzak haalt.
“Oh Rotzak he? Hmm, staat genoteerd” zegt Meester, nu serieus kijkend.
Meester Leo kijkt alles gelaten aan. annadel zegt niks en begint rustig van haar toetje te eten.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*