Zusjes verjaardag deel 1 (fantasieverhaal)

De volgende morgen word ik langzaam wakker, mijn lichaam doet overal pijn. Spierpijn, blauwe plekken, schrammen. Ze zorgen ervoor dat ik weer terug moet denken aan de vorige dagen. Heftig, pijnlijk, maar vooral ook erg geil.
Terwijl ik eraan terugdenk, vormt zich een dromerig lachje om mijn mond. “Meester” denk ik “mijn Kanjer van een Meester”. Ik draai me om en wil tegen Hem aan kruipen, maar het bed is leeg.
“Kut nee! Meester!?” Gelijk ben ik klaarwakker.
“Meester?? Meester??? Meester!!” roep ik, maar geen reactie. Dan stap ik uit bed, trippel op mijn tenen door de slaapkamer heen, naar de badkamer. Een paar waterdruppels in de douche, verraden dat Hij hier nog niet zo lang geleden gedoucht heeft.

Een paniekerig gevoel bekruipt me. Ik ben zo lang van hem gescheiden geweest en nu waren we eindelijk samen. Continu samen nog wel. Hij was geen seconde van mijn zij geweest en nu is Hij ineens weer weg. Zijn we weer gescheiden en dat zonder te zeggen dat Hij al weg ging.

“rachab…” hoor ik, “rachab, waar ben je?”
Het is annadel die me roept.
“Hier, annadel, ik ben hier, in de badkamer” zeg ik snel.
“Oh, ben je eindelijk wakker? Ik had al een paar keer gekeken, maar toen lag je nog zo lekker te slapen. Ik…” annadel doet de badkamerdeur open en dan staan we oog in oog met elkaar. Ze schrikt duidelijk van de aanblik op mijn naakte gehavende lijf.
“Ach lieverd, wat is Hij tekeergegaan met je. Ohhh” zegt ze en doet even haar hand voor haar mond van schrik.
Mijn ogen glunderen en ik kijk haar trots aan “Mooi he!”
Dan barsten we allebei in lachen uit.
“Ja, zusje het is mooi, je bént mooi, wow, was heftig zeker he?” vraagt ze belangstellend.
“Uhmmm ja, was heftig, heel heftig. Het was heftig, mooi, geil, het was één droom” zeg ik tegen haar.
“Kom lieverd, trek het schort aan wat ik op het bed heb gelegd. Ik heb je hulp nodig.” zegt annadel.
“Okay, waar is Meester? En waar is Leo? Wanneer komen ze terug?” vraag ik met een lichte paniek in mijn stem.
“Haha, het komt goed, ze komen vandaag terug. Heus.” zegt annadel.
De opluchting op mijn gezicht moet duidelijk zichtbaar zijn, annadel strijkt door mijn haar en geeft me een kus op mijn mond.
“je houdt van Hem he?” zegt ze.
“Jaaaa, meer dan van het leven” zeg ik tegen haar.
“Ja, dat gevoel ken ik. Dat heb ik voor Leo ook.” geeft annadel toe.

Snel trek ik het schort aan, welke annadel klaargelegd had voor me en loop met annadel mee. Er moet schoongemaakt worden en daar had annadel hulp bij nodig. Ondertussen is annadel ook druk in de weer in de keuken met koken. Ik ruik allemaal lekkere dingen.
“Krijgen we bezoek?” Probeer ik haar uit te horen.
“Ik zou het je graag vertellen, maar je mag het nog niet weten. Het is iets wat je niet weet, omdat ik het je nooit verteld heb.” zegt annadel.
Er rijzen allemaal vraagtekens bij me. Zou annadel soms jarig zijn?
Naakt met alleen dat schort voor, werk ik mezelf door het huis heen. Mijn maag rommelt, ik had nog niet gegeten.
Volgens annadel mag ik ook nog steeds niet eten van Meester.
“Mag het echt niet?” vraag ik.
“Haha, nee orders van de baas” zegt annadel.
“Ja maar, die zijn er nu toch niet. Dus dat weten ze toch niet dan? Wat niet weet, wat niet deert.” zeg ik op een zingerige speelse toon in mijn stem.
“rachab, als ze erachter komen, dan krijgen we straf. Zowel jij als ik.” houdt annadel vol.
“Ja maar, hoe moeten ze erachter komen dan? Ze komen er niet achter, als ik niks vertel en jij niks vertelt. Toe nou, één stukje appel maar, ik heb trek, echt serieus trek.” Ik trek een sip gezicht en dan gaat annadel voor de bijl en geeft me een halve appel.
“Ssttt, niet tegen de Meesters zeggen, want de straf zal niet mals zijn” zegt ze glimlachend, terwijl ze met haar wijsvinger op mijn lippen drukt.
“Lips sealed, promised and hope to die” zeg ik, terwijl ik hongerig op het stukje appel kauw en me zowat verslik door mijn gulzigheid.
Kuchend sta ik even stil en dan valt me iets op.
“Wat is dat?” vraag ik terwijl ik wijs naar een rood lichtje tegen het plafond in de keuken.
“Camera’s, die hangen hier door heel het huis.” zegt annadel duidelijk bezorgd.
“Oh nee? Hier ook al? Dat wist ik niet.” zeg ik geschrokken.
“Nee, ja, ik weet het wel natuurlijk, maar je vergeet gewoon dat ze er zijn. Dat is het stomme van die krengen. Nu maar hopen dat ze niet keken. Zou wel heel toevallig zijn toch?” zegt annadel.

De hoop zakt me in de schoenen. Toen ik nog in Nederland woonde, had ik ook een paar camera’s in huis en Meester keek daar ook geregeld op. Dat deed Hij heus niet de hele dag door, maar het gekke was, dat Hij er een neus voor leek te hebben als ik ongehoorzaam was en het dan dus net wel zag.
Het zit me niet lekker. Zou annadel het expres gedaan hebben? Vraag ik me nu af. Nee, zo moet ik niet over haar denken. Dat doet ze niet. Toch? Of wel?
De twijfel verscheurt me. Uit pure nervositeit stop ik met schoonmaken en trek een blikje cola open en drink dat op. Wat moet ik nu doen? Kan ik mijn zusje vertrouwen of niet? Sta ik te denken.
“Uhm annadel. Het is niet rot bedoeld, maarre, dat deed je toch niet expres of wel?” vraag ik voorzichtig.
“He? nee joh, he dat moet je niet denken. Beter stil zijn, want je verraadt ons zo. Wat denk je, dat ik geen straf krijg daarvoor? Ssttttt klaar nu.” zegt ze en gaat snel door waar ze mee bezig was.
Dat is waar, daar krijgt ze zelf ook allejezus harde straf voor. Zo moet ik niet over mijn zusje denken. Ik had zelf vreselijk lopen bedelen. Het is mijn eigen schuld.
Ik moet het voorval uit mijn hoofd zien te krijgen, want als ik dat niet uit mijn hoofd krijg, dan ziet Meester gelijk aan mijn gezicht dat er wat is en dan krijgt Hij het echt uit me.

Dus zet ik mijn gedachtes op wat anders en help annadel met het klaarmaken van de hapjes.
“Zou ze jarig zijn? Of zou Leo jarig zijn? Of zou het misschien hun trouwdag zijn?” vraag ik me af in mezelf.
De dag verstrijkt. Het is gezellig met annadel en ik ben het voorval met de appel allang vergeten. De band met annadel groeit alleen maar. Het klikt enorm goed tussen ons. Wat ik altijd gemist heb met andere vrouwen, kan ik met haar gewoon delen. Hier kan ik mezelf zijn, hoef ik me niet anders voor te doen dan ik ben. Hier hoef ik niet het keurslijf in, behalve Meesters keurslijf, maar dat is het keurslijf waar ik in zijn wil.
Hoe hard het ook lijkt, hoe Meester me behandeld, het is niets bij wat ik in het dagelijkse leven meemaakte, met hoe ik mijn leven heb ervaren in de gewone ‘vanilla’maatschappij. De manier waarop ze daar tegen me aanschopten, de manier waarop ze me daar vernederd en genegeerd hebben, de manier waarop ze daar misbruik van me gemaakt hebben en de manier waarop ze me daar mishandeld hebben en uitgelachen hebben, was vele malen grover, pijnlijker en vervelender dan hoe mijn Meester met me omgaat. Dat mocht allemaal zomaar en het was ook nog eens allemaal ongewenst en toch gebeurde het. Alsof je dagelijks verkracht werd, tot in het diepste van je ziel en er niets aan kon doen om het te stoppen.
Nee, de vanillawereld begreep me niet, begrijpt me niet en zal me nooit begrijpen, daar ben ik me terdege van bewust. De pure liefde waarmee Meester mij dit allemaal laat ondergaan is zo intens en rijk en vol passie van beide kanten, dat ik er niet aan denk om het anders te willen. Ik zou er letterlijk mijn leven voor geven, als dat Zijn wil zou zijn. Dat is Zijn wil niet, want Hij wilt me levend. Dan heeft Hij meer plezier van me zegt Hij, dús leef ik, dús adem ik, dús sta ik op in de ochtend en dús lijd ik voor Hem, omdat Hij het echt waard lijkt te zijn om voor te lijden.

Die liefde geeft zo een ontzettende oerkracht in mij, dat er een wereld op te bouwen is. Dat weet ik zeker, dat voel ik. Zo krachtig voelt het.
annadel beaamt alles wat ik zeg, zo beleeft zij het ook. Precies zo, we zitten al een tijd zo op de bank te praten over wat ons beweegt om van deze Sadistische mannen te houden en we zijn het roerend eens met elkaar. Mijn vingers spelen met haar krullende donkere haren, terwijl we mijmeren over ‘onze’ Mannen.
Dan gaat eindelijk de deur open en komen de mannen binnen.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*