Kinky Karaoke

Een leuk intiatief voor een bdsmfeest was Kinky Karaoke. Ik zou er met een vriendin heen gaan en Meester wilde dat ik me daar aan zou melden om een liedje te zingen.
Van tevoren helpt Hij me al met het uitzoeken van mijn kleding. Het wordt een bronzen kleurig strak en heel kort nepleer rokje, met daarop een nepleren underbreast corsetje en een mouwloos nepleren bolero met veel gestansde ringetjes erin. Om mijn rokje doe ik nog een bling-bling riem en dan trek ik holdups netkousen aan en laarzen tot over de knie, met hele hoge hakken en plateauzolen. Natuurlijk mijn slutcollar om voor de nacht en zo ben ik weer helemaal op en top Meesters slet.

Nu is het zo dat ik niet een geweldige zangeres ben. Ja, ik kan best wel een beetje zingen, maar niet geweldig. Hangt ook een beetje van het liedje af en of het lukt om in de goede toonhoogte te beginnen en dan nog een keer de zenuwen erbij van voor een groep mensen staan. Daar wordt het niet beter op, dat weet ik wel.

Ik heb 1 keer eerder meegedaan aan een karaoke. Ik durfde nooit, maar ik vind het wel leuk om te zingen. Heb een keer de stoute schoenen aangetrokken en het gedaan, maar ik vond het vréselijk. Echt vréselijk, kon wel ter plekke door de grond zakken toen ik er stond. Toen ik klaar was dacht ik “ik doe het nooit, maar dan ook nooit meer.”
Tot nu, nu wilde Meester dat ik het ging doen.
Meester hoort me wel graag zingen, maar hier zou Hij dan niet eens bij zijn. Dus ik doe het in mijn eentje, maar voor Hem.

Het liedje wat ik koos was één van onze liedjes en niet de makkelijkste, maar wel één die ik vaak thuis gezongen heb en dus de tekst goed van ken. “Take me to church” van Hozia.
Het helpt, omdat het moet van Meester, om me op te geven. Dat vind ik altijd al erg moeilijk.
Dan sta je op de lijst en dringt het tot je door, dat je straks daar moet gaan staan zingen. Dan heb ik al spijt. Dan word ik al nerveus. Gelukkig zijn er meer die niet al te best zingen, dat stelt me gerust.

Dan, veel te snel naar mijn zin, hoor ik de naam van ‘ons’ liedje en met lood in mijn schoenen loop ik naar voren, terwijl mijn geest achterwaarts door het raam naar buiten wil springen. Dwars door de ruit heen, het liefste. Hierdoor voelt mijn lichaam als lood, terwijl ik het stug naar voren trek. Niemand lijkt de strijd op te merken, die ik inwendig voer.
Verstand op nul, de ene voet voor de andere. Ik doe het voor Meester. Niemand doet er toe, behalve Hij. Dus dat sterkt me en ik red het tot de plek waar gezongen wordt en pak de microfoon aan met een angstige grijns op mijn gezicht.

Onverbiddelijk begint het liedje te draaien en ik maak gelijk een puinhoop van het eerste couplet. Het gevoel dat ik ter plekke door de grond wil zakken is sterk aanwezig. Ik denk terug aan mijn vorige keer, toen ik het liedje “Killing me softly” zong, ook geen makkelijk lied, maar het ging me een stuk beter af als deze. Te laag ingezet en ik kom dus niet uit. Door de zenuwen ben ik al snel buiten adem en weet ik het tempo niet bij te houden. Een potje breathplay is er werkelijk niks bij.
Ondertussen, gaat mijn hart alleen maar steeds harder slaan, waardoor ik steeds benauwder raak en serieus niet weet of ik het einde van het couplet ga redden met deze longinhoud.

Oh wat wilde ik graag, dat dit genante moment voorbij was. Ik doe het voor Meester, bedenk ik me en vind de moed terug en dan komt eindelijk, gelukkig het refrein en vanaf daar gaat het heel even ietsjes beter.
Maar goh, ik wist niet dat het liedje zo lang duurde. Wat duurde dat liedje lang zeg, als je daar staat. Gelukkig zingen andere mensen ook mee en doet de dame die het feest organiseert ook haar best om me nog een beetje te redden door mee te zingen.
Wat me helaas niet kan redden.. dan hoor ik ook nog een glas op de grond vallen en ik vraag me gelijk af of de tomaten snel zullen volgen.
Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik zei toch ook dat ik dit nooit meer zou doen? Meester wil het. Ik denk aan Hem, dat Hij er bij is en luistert. Het is niet moeilijk om hem voor de geest te halen, maar ik zie Hem alleen maar meedogenloos lachen. Nou dat helpt ook niet erg, maar ik moet ook wel weer een beetje lachen om dat beeld in mijn hoofd.

Eindelijk is het liedje afgelopen, mijn minute of twijfelachtige fame is voorbij. Gelukkig krijg ik nog wat peptalk van mijn vriendin en andere kennissen. Dat het gemiddeld slecht was. Gelukkig maar he? Valt weer alles mee lol, maar ik heb het wel gedaan en oh ja, dat ik voortaan minder moeilijke liedjes moet uitzoeken. Het is waar, dan zou ik het beter doen, maar ik oefen alleen maar met moeilijke liedjes, omdat ik die mooi vind en de simpele trekken me niet. Dus die ken ik niet goed genoeg en vind ik ook niet leuk om te zingen.

Mijn Meester is trots op me, dat ik het gedaan heb. Hem kennende, zou Hij me op elke karaoke naar voren sturen om me te laten zingen. Hoe brak het ook is. Misschien juist daarom. Nee, Hij zou trots op me zijn als het goed ging, maar Hij zou ook trots op me zijn als het slecht ging. Beiden vindt Hij amusant. Hij vindt het gewoon amusant om naar mij te kijken. Hoe dan ook.
Hij houdt van me en vindt het heerlijk om me door zo’n hel te laten gaan, wetende dat ik het voor Hem doe ook nog.

Hij was inderdaad trots. Hij zei dat de mussen bij hem van het dak afvielen, dus dat het best goed geweest moet zijn, voor mijn doen dan. Ja, ja lieve Meester, bedankt weer he. Hou ook van U, echt waar. Wat Hij er nu precies mee bedoelt mag ik naar raden, want als de mussen van het dak vallen dan bedoelen ze dat het heet is. Dan is het een compliment. Meester houdt er toch altijd bijzondere ideeën op na, waar het op complimentjes geven aan komt.

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*