BDSM is ‘n misdrijf, masterstudente Evy doet er wat aan

Als studente Criminologie aan de Universiteit van Gent, ben ik mijn masterproef begonnen met het onderwerp BDSM. Ik had mij voornamelijk toegespitst op de commerciële BDSM omdat deze toch van een zekere openbaarheid geniet.

BDSM valt vandaag de dag principieel onder het strafrecht. Mijn doel was om na te gaan of er een mogelijkheid was om BDSM-praktijken en -belevingen te laten voortbestaan zonder strafrechtelijke inmenging.

Na afronding van mijn onderzoek ben ik tot volgend besluit gekomen:

Dient BDSM nu onder de strafrechtelijke kwalificatie ‘slagen en verwondingen’ geplaatst te worden? Neen, wat er dient te gebeuren is BDSM bespreekbaar en aanvaardbaar maken. De strafbaarstelling van BDSM is vertrokken vanuit de verkeerde perceptie. Het is ook deze kwalificatie die BDSM’ers naar de rand van
de maatschappij duwt. Als we even onze verbeelding gebruiken en terugblikken naar de middeleeuwen, was het de stadsrand waar de louche figuren zich in vertoefden. Ook nu nog is deze rand een voedingsbodem van dubieuze figuren, die gemakkelijk slachtoffers kunnen zoeken. Het BDSM-milieu is daar ook gevoelig aan. Door afwijzing van de maatschappij durven mensen vaak niet naar buiten komen met deze gevoelens, waardoor ze op zelf opzoek gaan naar een oplossing en dan
komt de grote boze wolf die ‘oh zo vriendelijk’ is om u de weg te wijzen door dit donkere bos. Deze vriendelijkheid slaat al snel om in hebzucht en dan krijgt men misbruik. Dus ja op deze manier kan men stellen dat BDSM zijn plaats heeft gevonden onder deze strafrechtelijke kwalificatie, maar het is niet zozeer BDSM dat daar thuishoort, maar de verborgenheid die daaraan wordt gegeven door de maatschappij. Dat is de bron van het echte misbruik en seksueel geweld. En is het niet juist de taak van de overheid om te zorgen voor zijn mensen, om te zorgen dat hen niks overkomt, om veiligheid te garanderen.

Is dit dan de juiste manier om dit te doen? BDSM dient dus niet gekwalificeerd te worden onder ‘slagen en verwondingen’, men kan stellen dat er wel grenzen moeten worden aangegeven aan het gestelde gedrag. Daar ben ik volledig mee akkoord, maar dit kan het beste gebeuren door de sector zelf, die kennis heeft van zaken. Daarom is de implementatie van zelfregulering belangrijk, sterker nog de erkenning, met eventueel wederzijdse afspraken, zou al voldoende zijn aangezien de sector nu ook al op voldoende wijze wordt gereguleerd. Een externe inmenging zou echter afbreuk kunnen doen aan de uitingsvorm die nu bestaat, BDSM is een ontsnapping aan de snel-tempo maatschappij, deze dient dan niet tot daarbinnen te treden.

Ik hoop met mijn onderzoek BDSM onder de aandacht te brengen op een positieve manier, zodat BDSM’ers ook als volwaardige leden van de maatschappij kunnen worden aanvaard!

Be the first to comment

Leave a Reply

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.